Η ΕΕ επιδοτεί την παράνομη αλιεία

Η Fishsubsidy.org δημοσιεύει σήμερα μια λίστα με 42 καταδικαστικές αποφάσεις ιδιοκτητών αλιευτικών σκαφών που όμως έχουν λάβει επιδοτήσεις της ΕΕ στο πλαίσιο της Κοινής Αλιευτικής Πολιτικής (ΚΑλΠ). Η μελέτη, η οποία επικεντρώνεται σε δύο μεγάλα κράτη στον τομέα της αλιείας στην ΕΕ, την Ισπανία και τη Γαλλία, περιλαμβάνει αναφορές των καταδικαστικών αποφάσεων και δεδομένα σχετικά με τις επιδοτήσεις. Ανάμεσά τους, τα 36 σκάφη που παρέβησαν το νόμο και έλαβαν 13.510.418 ευρώ σε επιδοτήσεις από την ΕΕ μεταξύ 1994 και 2006.
Η παράνομη αλιεία συμβάλλει στην υπεραλίευση των πολύτιμων αποθεμάτων ιχθύων, πολλά από τα οποία βρίσκονται σε επικίνδυνα επίπεδα εξαντλήσεως των αποθεμάτων τους. Ενώ οι προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι πολλές αλιευτικές επιδοτήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν συντελέσει άμεσα στην υπεραλίευση των αποθεμάτων ιχθύων, αυτή είναι η πρώτη μελέτη που συνδέει τις επιδοτήσεις με την παράνομη αλιεία. Ενώ δεν υπάρχει καμία υποχρέωση να ληφθεί η εγκληματική συμπεριφορά υπόψη κατά τη λήψη αποφάσεων για τα πλοία που θα πάρουν τις επιδοτήσεις, τα κράτη μέλη είναι ελεύθερα να κρίνουν αυτές τις πληροφορίες.

«Τα κράτη μέλη της ΕΕ πρέπει να εξασφαλίζουν ότι εκείνοι που λαμβάνουν επιδοτήσεις δεν ασκούν παράνομη αλιεία. Οι επιδοτήσεις έχουν στο παρελθόν τροφοδοτήσει την υπεραλίευση. Στο μέλλον θα πρέπει να χρησιμοποιούνται για να υποστηριχθεί η μετάβαση σε μία πιο βιώσιμη αλιεία. ", Δήλωσε ο Markus Knigge του Pew Environment Group, το οποίο ανέθεσε την έρευνα σχετικά με τις καταδίκες και συνιδρυτής του fishsubsidy.org ιστοσελίδα που παρακολουθεί τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις προς την αλιεία.
Η έρευνα δείχνει μόνο ένα μέρος του προβλήματος της παράνομης αλιείας και την επικράτηση της πρακτικής, οι κοινοτικές επιδοτήσεις να καταβάλλονται σε σκάφη που έχουν καταδικαστεί για παράνομη αλιεία. Δεδομένα σχετικά με τις καταδικαστικές αποφάσεις ήταν πολύ δύσκολο να βρεθούν και για αυτή τη μελέτη οι κυριότερες πηγές ήταν δημοσιεύματα του Τύπου, τα οποία δίνουν μια ελλιπή εικόνα της κατάστασης.
"Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις θα πρέπει να δημοσιεύσουν πλήρη κατάλογο των καταδικαστικών αποφάσεων για την παράνομη αλιεία ώστε να μπορούμε να γνωρίζουμε ποιος παραβαίνει το νόμο. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να εξασφαλιστεί ότι το δημόσιο χρήμα δεν πάει στους αλιείς οι οποίοι παραβιάζουν νόμους που προστατεύουν τα πολύτιμα αλιευτικά αποθέματα." είπε ο Τζακ Thurston, συν-ιδρυτής της fishsubsidy.org.
Πέντε από τα σκάφη που περιλαμβάνονται στον κατάλογο έλαβαν πάνω από 1 εκατομμύριο ευρώ το καθένα από τις κοινοτικές επιδοτήσεις. Έχουν καταδικαστεί για σοβαρές παραβάσεις που κυμαίνονται από εσφαλμένες αναφορές στο ημερολόγιο, χρήση απαγορευμένων αλιευτικών εργαλείων και υπέρβαση των ποσοστώσεων.

Μερικά από τα σκάφη που περιλαμβάνονται στον κατάλογο έχουν καταδικαστεί πολλές φορές και τους έχουν επιβληθεί μεγάλα πρόστιμα. Το 2001, το Hodeiertza και το Gure Reinare, δύο πλοία που ανήκουν στους Pesqueras Zozuak / Pascual Santizo, κρίθηκαν ένοχοι για χρήση απαγορευμένων αλιευτικών εργαλείων. Σε κάθε σκάφος επιβλήθηκε πρόστιμο 35.000 ευρώ. Η ΕΕ είχε χρηματοδοτήσει την κατασκευή των πλοίων ύψους περίπου 2 εκατομμυρίων ευρώ. Το Hodeiertza έλαβε πρόσθετη επιδότηση της ΕΕ για τον εκσυγχρονισμό του το 2006.

Η μελέτη καλύπτει και το Ηνωμένο Βασίλειο το οποίο, μέχρι τον Δεκέμβριο του 2009, ήταν το μόνο κράτος που δημοσίευε λεπτομερείς εκθέσεις δίωξης, έως ότου η Υπηρεσία Θαλάσσιας Αλιείας αποφάσισε να αφαιρέσει αυτές τις πληροφορίες από την ιστοσελίδα της, για λόγους «προστασίας των δεδομένων».

Ο πλήρης κατάλογος των παραβάσεων εδώ:
http://fishsubsidy.org/infringements

Σημειώσεις:
1. H Κοινή Πολιτική της ΕΕ για την αλιεία (ΚΑΠ) είναι ένα σύστημα κανόνων, ποσοστώσεων αλιείας, επιβολής ελέγχων και επιδοτήσεων. Μέχρι το 2004 ένα μεγάλο χρηματικό ποσό δαπανήθηκε για την κατασκευή νέων αλιευτικών σκαφών ενώ επιδοτήσεις εξακολουθούν να καταβάλλονται για τον εκσυγχρονισμό τους αλλά και για άλλα μέτρα που συρρικνώνουν τα αλιευτικά αποθέματα.
2. Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, «Στη περίοδο 2007-2013, ο αποκλεισμός των πλοιοκτητών που έχουν καταδικαστεί για σοβαρές παραβάσεις από την είσπραξη της κοινοτικής ενίσχυσης, είναι μέχρι σήμερα εφικτός μόνο εφόσον αυτό προβλέπεται από την εθνική νομοθεσία ενός κράτους μέλους. Η Επιτροπή , ωστόσο, σκοπεύει να παρακολουθήσει την πρακτική των κρατών μελών στον τομέα αυτό και ενδέχεται να προτείνει τη συνένωση των διατάξεων στην κοινοτική νομοθεσία, σύμφωνα με την οποία οι πλοιοκτήτες που έχουν καταδικαστεί για σοβαρές παραβάσεις, εάν κριθεί αναγκαίο, να αποκλεισθούν από τη χορήγηση των κοινοτικών ενισχύσεων για καθορισμένο χρονικό διάστημα. "
3. Η http://www.fishsubsidy.org/ είναι ένα project που συντονίζεται από την EU Transparency, έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό στο Ηνωμένο Βασίλειο και το Pew Charitable Trusts, ένα φιλανθρωπικό ίδρυμα με έδρα τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο στόχος είναι να αποκτήσει λεπτομερή στοιχεία σχετικά με τις πληρωμές και τους δικαιούχους των επιδοτήσεων για την αλιεία σε κάθε κράτος μέλος της ΕΕ και αυτά τα δεδομένα να τα διαθέσει με έναν τρόπο που να είναι χρήσιμα στους ευρωπαίους πολίτες. Επιδοτήσεις που καταβάλλονται στους ιδιοκτήτες των αλιευτικών σκαφών και άλλους σχετικούς στον τομέα της αλιείας στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Κοινής Αλιευτικής Πολιτικής, φτάνουν περίπου το ποσό του 1 δισ. ευρώ ετησίως.

Για περισσότερες πληροφορίες, παρακαλούμε επισκεφθείτε http://www.fishsubsidy.org/


4. Το αρχείο με όλο το υλικό για τις παραβάσεις είναι διαθέσιμο για download εδω: http://followthemoney.eu/docs/prosecution_reports_20100310.pdf

Πηγή

Η αλήθεια για την εκτροφή ψαριών

Ο συγγραφέας Jonathan Safran στο δεύτερο μέρος του βιβλίου του ''Eating Animals'', αποκαλύπτει πως η εντατική εκτροφή ψαριών, είναι στην πραγματικότητα κάτι αντίστοιχο με την εκτροφή ζώων ξηράς κάτω από το νερό.

Τα βιομηχανικώς εκτρεφόμενα κοτόπουλα, οι γαλοπούλες και τα βοοειδή, όλα υποφέρουν βασικά με παρόμοιους τρόπους. Έτσι γίνεται και με τα ψάρια. Συνήθως όμως δε σκεφτόμαστε τα ψάρια και τα ζώα της ξηράς με τον ίδιο τρόπο, αλλά σαν μία "υδατοκαλλιέργεια" . Όμως η εντατική εκτροφή των ζώων της θάλασσας είναι ουσιαστικά ΄μία βιομηχανική εκτροφή ζώων κάτω από το νερό.

Μια σημαντική αιτία ταλαιπωρίας για το σολομό και τα άλλα ψάρια εκτροφής, είναι η άφθονη παρουσία ψειρών της θάλασσας, οι οποίες ευδοκιμούν στο βρώμικο νερό. Αυτές οι ψείρες, προκαλούν ανοικτά τραύματα που μερικές φορές φτάνουν έως τα κόκαλα στο πρόσωπο ενός ψαριού - ένα φαινόμενο γνωστό ως το «στέμμα του θανάτου» στη βιομηχανία. Ένα μόνο εκτροφείο σολομού παράγει σύννεφα από κοπάδια θαλάσσιων ψειρών σε αριθμό 30.000 φορές μεγαλύτερα από ό, τι εμφανίζονται στη φύση.

Τα ψάρια που επιβιώνουν σε αυτές τις συνθήκες (10% έως 30% θνησιμότητα θεωρείται καλή από πολλούς στη βιομηχανική εκτροφή), είναι πιθανό να παραμένουν χωρίς τροφή για 7 έως 10 ημέρες για να απαλλαγούν από το άχρηστο σωματικό τους βάρος κατά τη μεταφορά τους προς σφαγή. Εκεί σκοτώνονται σχίζοντάς τους τα βράγχια, πριν πεταχτούν σε μια δεξαμενή νερού όπου αιμορραγούν μέχρι θανάτου. Συχνά τα ψάρια σφάζονται έχοντας όλες τις αισθήσεις τους και πεθαίνουν μέσα σε έντονους σπασμούς. Σε άλλες περιπτώσεις, μπορούν να αναισθητοποιηθούν, αλλά οι τωρινές μέθοδοι αναισθητοποίησης είναι αναξιόπιστες.

Είναι όμως τα ψάρια που αλιεύονται μια πιο ανθρωπιστική εναλλακτική λύση;

Έχουν σίγουρα καλύτερη ζωή πριν από τη στιγμή της αλίευσης, δεδομένου ότι δεν ζουν σε περιορισμένους βρώμικους χώρους. Αυτή είναι μια σημαντική διαφορά. Αλλά σκεφτείτε τις πιο κοινές μεθόδους ψαρέματος ελεύθερου τόνου, γαρίδας και σολομού. Τρεις μέθοδοι είναι κυρίαρχες: τα παραγάδια, οι τράτες και τα γρι-γρι.

Ένα παραγάδι, μοιάζει σαν μία τηλεφωνική γραμμή κατά μήκος του νερού, όπου κρέμεται από σημαντήρες. Ανά τακτά διαστήματα κατά μήκος αυτής της κύριας γραμμής, υπάρχουν μικρότερες γραμμές-νήματα με αγκίστρια. Τώρα φανταστείτε ότι δε μιλάμε για ένα τέτοιο παραγάδι με πολλά αγκίστρια, αλλά για δεκάδες ή εκατοντάδες, το ένα μετά το άλλο από ένα μόνο πλοίο. Και φυσικά, δεν υπάρχει μόνο ένα πλοίο που χρησιμοποιεί παραγάδια, αλλά δεκάδες, εκατοντάδες ή ακόμη και χιλιάδες σε μεγαλύτερους εμπορικούς στόλους.

Τα παραγάδια σήμερα μπορεί να φθάσουν τα 75 ναυτικά μίλια. Και τα παραγάδια δεν σκοτώνουν μόνο «το είδος που στοχεύουν», αλλά ακόμη 145 διαφορετικά είδη. Μια μελέτη διαπίστωσε ότι περίπου 4,5 εκατομμύρια θαλάσσια ζώα θανατώνονται από τα παραγάδια κάθε χρόνο, συμπεριλαμβανομένων περίπου 3,3 εκατομμύρια καρχαρίες, 1 εκατ. ξιφίες, 60.000 θαλάσσιες χελώνες, 75.000 άλμπατρος και 20.000 δελφίνια και φάλαινες.

Aκόμη και τα παραγάδια, όμως, δεν προκαλούν τις τεράστιες παράπλευρες απώλειες σε αλιεύματα όπως οι τράτες. Ο πιο κοινός τύπος σύγχρονης μηχανότρατας γαρίδων σαρώνει μια περιοχή περίπου 25 με 30 μέτρα πλάτος. Η τράτα τραβιέται κατά μήκος του πυθμένα του ωκεανού για αρκετές ώρες, σαρώνοντας γαρίδες (και οτιδήποτε άλλο) με ένα μακρύ δίχτυ σαν χωνί. Η αλιεία με τράτες είναι το αντίστοιχο της καταστροφής τροπικών δασών (clear-cutting). Όποιος και αν είναι ο στόχος, οι μηχανότρατες σαρώνουν ψάρια, καρχαρίες, σελάχια, καβούρια, καλαμάρια, χτένια - συνήθως περίπου 100 διαφορετικά είδη ψαριών και άλλα είδη. Σχεδόν όλα πεθαίνουν. Οι λιγότερο αποτελεσματικές ρίχνουν πάνω από το 98% από αυτά νεκρά, πίσω στον ωκεανό. Αυτή η τακτική είναι πολύ καταστροφική για τα ζώα της θάλασσας.

Σύγχρονες τεχνικές αλιείας καταστρέφουν τα οικοσυστήματα που συντηρούν πιο πολύπλοκα σπονδυλωτά (όπως ο σολομός και ο τόνος), αφήνοντας στο πέρασμά τους μόνο τα λίγα είδη που μπορούν να επιβιώσουν με φυτά και πλαγκτόν.

Όπως καταβροχθίζουμε τα πιο επιθυμητά ψάρια, τα οποία είναι συνήθως στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας και σαρκοφάγα όπως ο τόνος και ο σολομός, θα εξαλείψουμε τους θηρευτές και θα προκαλέσουμε μια βραχύβια έκρηξη των ειδών που βρίσκονται μία θέση χαμηλότερα στην τροφική αλυσίδα. Στη συνέχεια ξεχνάμε τα ψάρια αυτού του είδους και προχωράμε μια βαθμίδα χαμηλότερα. Η διαδικασία με την αλλαγή των γενεών καθιστά δύσκολο να δει κανείς τις αλλαγές (ξέρετε τι ψάρια έτρωγαν οι παππούδες σας;), καθώς και το γεγονός ότι τα αλιεύματα δεν μειώνονται σε όγκο δίνουν μια παραπλανητική εντύπωση αειφορίας.

Η μηχανότρατα και το παραγάδι δεν προκαλούν μόνο οικολογικές ανησυχίες. Είναι επίσης από τις πιο βάρβαρες μεθόδους ψαρέματος. Στις μηχανότρατες, εκατοντάδες διαφορετικά είδη συνθλίβονται μαζί, τραυματίζονται στα κοράλλια, συγκρούονται στα βράχια - για ώρες – και έπειτα ανασύρονται από το νερό, προκαλώντας τους επώδυνη αποσυμπίεση (αυτό προκαλεί μερικές φορές τα μάτια των ζώων να πετάγονται έξω ή τα εσωτερικά τους όργανα να βγαίνουν από το στόμα τους). Αλλά και στα παραγάδια ο θάνατος των ψαριών είναι γενικά αργός. Μερικά απλά κρέμονται εκεί και πεθαίνουν μόνο όταν απομακρύνονται από αυτά. Ορισμένα πεθαίνουν από την πληγή που προκλήθηκε από το αγκίστρι στο στόμα τους ή προσπαθώντας να ξεφύγουν. Μερικά ανήμπορα να ξεφύγουν κατασπαράσσονται από αρπακτικά.

Το γρι-γρι είναι η κύρια τεχνολογία που χρησιμοποιείται για την αλίευση του τόνου. Ένας τοίχος από δίχτυα, απλώνεται γύρω από το κοπάδι ψαριών-στόχο και όταν αυτό περικυκλωθεί, το κάτω μέρος του διχτυού τραβιέται μαζί σαν να τραβάμε το κορδόνι για να κλείσουμε ένα πουγκί. Τα παγιδευμένα ψάρια-στόχος αλλά και άλλα θαλάσσια πλάσματα που βρίσκονται τριγύρω, ανασύρονται τότε στο κατάστρωμα. Ψάρια μπερδεμένα στα δίχτυα μπορεί πολλές φορές να κομματιαστούν σιγά-σιγά σε αυτή τη διαδικασία. Τα περισσότερα από αυτά τα θαλάσσια ζώα όμως, πεθαίνουν στο πλοίο αργά από ασφυξία ή τους κόβουν τα βράγχια έχοντας ακόμη τις αισθήσεις τους. Σε ορισμένες περιπτώσεις, τα ψάρια πετιούνται σε πάγο, πράγμα το οποίο μπορεί να παρατείνει το θάνατό τους.

Μήπως όλο αυτό το θέμα είναι αρκετό για να αλλάξουμε ό,τι τρώμε; Σε τι συμπέρασμα θα κατέληγαν οι πιο επιλεκτικοί παμφάγοι, αν σε κάθε σολομό που έτρωγαν, υπήρχε μια ετικέτα που ανέφερε ότι ο 2.5ft σολομός εκτροφής, πέρασε τη ζωή του σε ένα χώρο όσο μια μπανιέρα και ότι τα μάτια των ζώων αιμορραγούσαν από την ένταση της ρύπανσης; Τι και αν η ετικέτα αναφέρει την αύξηση των πληθυσμών παρασίτων, την αύξηση των ασθενειών, τη γενετική υποβάθμιση και τις νέες ασθένειες ανθεκτικές στα αντιβιοτικά που προκύπτουν από την εκτροφή ψαριών;

Κάποιος θα μπορούσε να φανταστεί ότι τουλάχιστον κάποιο ποσοστό των αγελάδων και των χοίρων σφάζονται με ταχύτητα και ίσως κάποια προσοχή. Για τα ψάρια όμως δεν υπάρχει καλός θάνατος. Ούτε για ένα από αυτά. Ποτέ δεν πρέπει να αναρωτηθούμε εάν τα ψάρια στο πιάτο μας έχουν υποφέρει.

Αυτό είναι σίγουρο.

Πηγή

Περισσότερες πληροφορίες εδώ

Η Πράσινη Πολιτική και οι πολιτικοί...

Στο Video που ακολουθεί η Renate Künast από το Κόμμα των Πράσινων στη Γερμανία, επιδεικνύει το ταλέντο της να σκοτώνει ''ανώδυνα'' τα ψάρια, και διδάσκει και το μικρό παιδί πως να το κάνει.
Αυτά για τους Πράσινους...

Όταν οι θάλασσες θα είναι άδειες, μη ρωτήσετε που πήγαν τα ψάρια. Η απάντηση θα είναι: τα φάγαμε...!!!!

Φανταστείτε μία θάλασσα χωρίς ψάρια...
Ένα ντοκιμαντέρ για τις καταστροφικές συνέπειες της εντατικής αλιείας

Οι επιστήμονες προβλέπουν ότι αν συνεχίσουμε να ψαρεύουμε με το ρυθμό που ψαρεύουμε σήμερα θα αδειάσουμε τις θάλασσες έως το 2048.

Η λύση υπάρχει. Go Vegan!!



Το The End of the Line εξιστορεί πώς η απαίτηση για βακαλάο από τις ακτές του Newfoundland στις αρχές του 1990 οδήγησε στον αποδεκατισμό του αφθονότερου πληθυσμού βακαλάων στον κόσμο, πώς τα αλιευτικά σκάφη υψηλής τεχνολογίας δεν αφήνουν κανένα περιθώριο διαφυγής για τους πληθυσμούς των ψαριών και πώς τα ψάρια εκτροφείων ως λύση είναι ένας μύθος.

Η ταινία θεωρεί υπεύθυνους τους καταναλωτές που αγοράζουν τα υπό εξαφάνιση ψάρια, τους πολιτικούς που αγνοούν τις συμβουλές και τις εκκλήσεις των επιστημόνων, τους ψαράδες που αλιεύουν παράνομα, και την παγκόσμια βιομηχανία αλιείας που αργεί να αντιδράσει σε μια επικείμενη καταστροφή.

Το The End of the Line δείχνει τις λύσεις που είναι απλές και πραγματοποιήσιμες, αλλά η πολιτική θέληση και ο ακτιβισμός είναι κρίσιμοι να λύσουν αυτό το διεθνές πρόβλημα.

«Πρέπει να σταματήσουμε να βλέπουμε τους ωκεανούς μας σαν εργοστάσια παραγωγής τροφής και να συνειδητοποιήσουμε ότι η θάλασσα αναπτύσσεται σαν τεράστιο και σύνθετο θαλάσσιο περιβάλλον».