We Animals - the Book

My name is Jo-Anne McArthur and I’m a photojournalist and animal advocate. I'm also the central human subject in Liz Marshall's documentary about animals, The Ghosts in Our Machine (release: 2013). Ten years ago I created a project called We Animals. What started as a small photo essay about our uses and abuses of animals has grown into an internationally renowned archive. From whale-poaching in the Antarctic to sheep farming in Australia, from zoos in North America to macaque farms in Southeast Asia, the project has grown to cover a lot of ground.

My goals have always been to educate people about our treatment of animals. To reduce their suffering. To widen our circle of compassion to include non-human animals. To make animal industries visible, and accountable.

One more way that We Animals can do this is through this book project. We are trying to broaden our horizon and diversify our audience. By supporting this book project, you’ll be supporting these goals as well.

We need to raise $32.5k to make this project a reality, and here is the breakdown of costs. I'm working with Lantern Books and the editor-in-chief and publisher Martin Rowe to produce this book. It costs money to edit, copyedit, typeset, and design a book—even before you actually print and ship the copies—and photography books require the right kind of paperstock and printing expertise to show the photos in their best light. By asking you to buy your copy or copies before they're printed, we not only make sure we don't waste paper by printing exactly the number we need, but we save money—for you, for Lantern, and for We Animals.

We’re offering many ways in which you can invest in this project. Have a look and thanks so much for taking part!

Not able to fund this project at the moment but want to help anyway? Please share this campaign widely. Let every animal-lover, veg*an and compassionate person you know about this exciting project. Help us make some noise!

A bit of info about one of the perks: Martin Rowe has written a book called The Polar Bear at the Zoo, which examines one of my photographs in the context of the series along with the work of several other photographers of captive animals. Martin looks at the ways we frame our ideas about them within the exposure and capture provided by the photograph and the zoo. This perk is the hard copy of the book, not the e-book.

Έρχεται το νέο βιβλίο του Dr. T Collins Campbell, με τίτλο ''Whole: Rethinking the Science of Nutrition''

Στις 7 Μαΐου κυκλοφορεί το νέο βιβλίο του Dr. T Collins Campbell και του Howard Jacobson, με τίτλο ''Whole: Rethinking the Science of Nutrition''. Ο Dr. T Collins Campbell, είναι ο συγγραφέας του πολύ επιτυχημένου ''The China Study'' το βιβλίο που ενέπνευσε πολλούς ανθρώπους να ακολουθήσουν μία φυτική διατροφή  και να δουν έτσι σημαντική βελτίωση στην υγεία τους.

Το ''The China Study''  - ένα βιβλίο που υποστηρίζεται από την πιο εκτενή μελέτη σε θέματα διατροφής που έχει διεξαχθεί ποτέ και ενισχύεται από δεκάδες πρόσθετες μελέτες και περιπτώσεις - μας δίνει μία απλή αλλά ισχυρή απάντηση: Το κλειδί για την καλή υγεία είναι η διατροφή. Ακολουθώντας μία δίαιτα που βασίζεται στο σύνολό της σε φυτικά τρόφιμα, μπορείτε να μειώσετε τον κίνδυνο των εκφυλιστικών ασθενειών, όπως οι καρδιακές παθήσεις, ο καρκίνος και ο διαβήτης. Το The China Study μας έδειξε τι πρέπει να τρώμε και μας παρείχε με τον πιο επαναστατικό τρόπο, τις επιστημονικές αποδείξεις που χρειάζονται για να στηριχθεί αυτή η απάντηση.

Το ‘’Whole: Rethinking the Science of Nutrition’’, που θα κυκλοφορήσει από την BenBella Books, τον Μάιο του 2013, συνεχίζει από εκεί όπου σταμάτησε το The China Study, και αποκαλύπτει τη σημασία της διατροφής, ξεκινώντας από το κυτταρικό επίπεδο και φτάνοντας έως το σύνολο του οργανισμού.

Επειδή το σημερινό σύστημα υγείας και οι πρακτικές που ακολουθούνται είναι μη βιώσιμες, το κοινό έχει περισσότερη δύναμη επιρροής από ποτέ. Η αλλαγή είναι τελικά μέσα στις δυνατότητές μας. Γνωρίζουμε πλέον ότι οι περισσότερες καρδιακές προσβολές και τα εγκεφαλικά επεισόδια, ο καρκίνος και άλλες ασθένειες μπορούν να προληφθούν μέσω της διατροφής, και μπορούμε να επιλέξουμε με σοφία τι βάζουμε στο στόμα μας κάθε μέρα. Το ‘’Whole: Rethinking the Science of Nutrition’’, είναι ένα εξαιρετικό εργαλείο που μας δείχνει πώς να ελευθερώσουμε το σώμα μας, το μυαλό μας και να σώσουμε τον πλανήτη μας από την οικονομική ανισότητα και τη βιολογική λογική που μας κάνει πιο άρρωστους και πιο φτωχούς από ποτέ.

Μπορείτε να παραγγείλετε το βιβλίο από εδώ.

Περισσότερα για το βιβλίο εδώ.

The Sexual Politics of Meat

Το Sexual Politics of Meat: Μια Φεμινιστική Χορτοφαγική Κριτική Θεωρία, που διερευνά τη σχέση μεταξύ πατριαρχικών αξιών και της κατανάλωσης κρέατος περιπλέκοντας τον φεμινισμό, την χορτοφαγία, την υπεράσπιση των ζώων, και τη λογοτεχνική θεωρία. Οι New York Times το χαρακτήρισαν «Βίβλο της βίγκαν κοινότητας» και κυκλοφορεί σε μια δέκατη επετειακή έκδοση. Όταν εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1990, η Library Journal χαρακτήρισε το «The Sexual Politics of Meat»  «ένα σημαντικό και προκλητικό έργο» και προέβλεψε ότι θα «εμπνεύσει και να εξοργίσει αναγνώστες σε όλο το πολιτικό φάσμα.» Αληθινή στις προβλέψεις της η Library Journal,  το βιβλίο χαρακτηρίστηκε ως «βίβλος για το φεμινιστικό και προοδευτικό κίνημα για τα δικαιώματα των ζώων» και εξίσου διασύρθηκε από συντηρητικούς σχολιαστές, συμπεριλαμβανομένου του Rush Limbaugh.

Περισσότερω εδώ.

PETER SINGER - Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Κυκλοφόρησε το βιβλίο "Η Απελευθέρωση των Ζώων" του Peter Singer, από τις εκδόσεις Αντιγόνη, σε μετάφραση και επιμέλεια Σταύρου Καραγεωργάκη. σ. 432.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Στο βιβλίο αυτό ο Πίτερ Σίνγκερ, διεθνώς αναγνωρισμένος στον τομέα της ηθικής και καθηγητής στην έδρα της βιοηθικής στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον των Η.Π.Α., εξετάζει με γλώσσα απλή το ζήτημα της κακομεταχείρισης των ζώων και αναπτύσσει μια θεωρία για την ηθική αντιμετώπισή τους από τον άνθρωπο. Πολλοί θεωρούν ότι με αυτό το βιβλίο ο Σίνγκερ σημάδεψε τον κλάδο της εφαρμοσμένης ηθικής.
Συγκεκριμένα, όταν εκδόθηκε για πρώτη φορά το βιβλίο το 1975 σόκαρε την κοινή γνώμη, καθώς αποκάλυψε τις απαράδεκτες συνθήκες υπό τις οποίες διαβιούν τα ζώα στις βιομηχανικές φάρμες. Επίσης κατέδειξε το πόσο προβληματική είναι η λογική της χρήσης πειραματόζωων, που έχει ολέθριες συνέπειες, πολλές φορές όχι μόνο για τα μη ανθρώπινα ζώα, αλλά και τον ίδιο τον άνθρωπο.
Η Απελευθέρωση των Ζώων έχει χαρακτηριστεί ως η «Βίβλος» της χορτοφαγίας και του κινήματος για τα δικαιώματα των ζώων και έχει συμβάλει όσο κανένα άλλο βιβλίο στη δημιουργία ενός παγκόσμιου κινήματος για την απελευθέρωση των ζώων και την αλλαγή των νομοθεσιών που αφορούν στις συνθήκες διαβίωσης των αγροτικών ζώων και των πειραματόζωων.
Η Απελευθέρωση των Ζώων, αν και είναι ένα φιλοσοφικό έργο, κατάφερε να γίνει μπεστ σέλερ, το οποίο έχει πουλήσει πάνω από μισό εκατομμύριο αντίτυπα, μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες (η παρούσα ελληνική μετάφραση αποτελεί την 22η γλώσσα στην οποία μεταφράζεται), κάνοντας πολλές επανεκδόσεις και ασκώντας τεράστια επιρροή στο κοινό.


Για περισσότερες πληροφορίες και οποιαδήποτε βοήθεια σχετικά με το βιβλίο:
http://www.facebook.com/pages/APELEUTHEROSE-TON-ZOON/119317778141279

Η αλήθεια για την εκτροφή ψαριών

Ο συγγραφέας Jonathan Safran στο δεύτερο μέρος του βιβλίου του ''Eating Animals'', αποκαλύπτει πως η εντατική εκτροφή ψαριών, είναι στην πραγματικότητα κάτι αντίστοιχο με την εκτροφή ζώων ξηράς κάτω από το νερό.

Τα βιομηχανικώς εκτρεφόμενα κοτόπουλα, οι γαλοπούλες και τα βοοειδή, όλα υποφέρουν βασικά με παρόμοιους τρόπους. Έτσι γίνεται και με τα ψάρια. Συνήθως όμως δε σκεφτόμαστε τα ψάρια και τα ζώα της ξηράς με τον ίδιο τρόπο, αλλά σαν μία "υδατοκαλλιέργεια" . Όμως η εντατική εκτροφή των ζώων της θάλασσας είναι ουσιαστικά ΄μία βιομηχανική εκτροφή ζώων κάτω από το νερό.

Μια σημαντική αιτία ταλαιπωρίας για το σολομό και τα άλλα ψάρια εκτροφής, είναι η άφθονη παρουσία ψειρών της θάλασσας, οι οποίες ευδοκιμούν στο βρώμικο νερό. Αυτές οι ψείρες, προκαλούν ανοικτά τραύματα που μερικές φορές φτάνουν έως τα κόκαλα στο πρόσωπο ενός ψαριού - ένα φαινόμενο γνωστό ως το «στέμμα του θανάτου» στη βιομηχανία. Ένα μόνο εκτροφείο σολομού παράγει σύννεφα από κοπάδια θαλάσσιων ψειρών σε αριθμό 30.000 φορές μεγαλύτερα από ό, τι εμφανίζονται στη φύση.

Τα ψάρια που επιβιώνουν σε αυτές τις συνθήκες (10% έως 30% θνησιμότητα θεωρείται καλή από πολλούς στη βιομηχανική εκτροφή), είναι πιθανό να παραμένουν χωρίς τροφή για 7 έως 10 ημέρες για να απαλλαγούν από το άχρηστο σωματικό τους βάρος κατά τη μεταφορά τους προς σφαγή. Εκεί σκοτώνονται σχίζοντάς τους τα βράγχια, πριν πεταχτούν σε μια δεξαμενή νερού όπου αιμορραγούν μέχρι θανάτου. Συχνά τα ψάρια σφάζονται έχοντας όλες τις αισθήσεις τους και πεθαίνουν μέσα σε έντονους σπασμούς. Σε άλλες περιπτώσεις, μπορούν να αναισθητοποιηθούν, αλλά οι τωρινές μέθοδοι αναισθητοποίησης είναι αναξιόπιστες.

Είναι όμως τα ψάρια που αλιεύονται μια πιο ανθρωπιστική εναλλακτική λύση;

Έχουν σίγουρα καλύτερη ζωή πριν από τη στιγμή της αλίευσης, δεδομένου ότι δεν ζουν σε περιορισμένους βρώμικους χώρους. Αυτή είναι μια σημαντική διαφορά. Αλλά σκεφτείτε τις πιο κοινές μεθόδους ψαρέματος ελεύθερου τόνου, γαρίδας και σολομού. Τρεις μέθοδοι είναι κυρίαρχες: τα παραγάδια, οι τράτες και τα γρι-γρι.

Ένα παραγάδι, μοιάζει σαν μία τηλεφωνική γραμμή κατά μήκος του νερού, όπου κρέμεται από σημαντήρες. Ανά τακτά διαστήματα κατά μήκος αυτής της κύριας γραμμής, υπάρχουν μικρότερες γραμμές-νήματα με αγκίστρια. Τώρα φανταστείτε ότι δε μιλάμε για ένα τέτοιο παραγάδι με πολλά αγκίστρια, αλλά για δεκάδες ή εκατοντάδες, το ένα μετά το άλλο από ένα μόνο πλοίο. Και φυσικά, δεν υπάρχει μόνο ένα πλοίο που χρησιμοποιεί παραγάδια, αλλά δεκάδες, εκατοντάδες ή ακόμη και χιλιάδες σε μεγαλύτερους εμπορικούς στόλους.

Τα παραγάδια σήμερα μπορεί να φθάσουν τα 75 ναυτικά μίλια. Και τα παραγάδια δεν σκοτώνουν μόνο «το είδος που στοχεύουν», αλλά ακόμη 145 διαφορετικά είδη. Μια μελέτη διαπίστωσε ότι περίπου 4,5 εκατομμύρια θαλάσσια ζώα θανατώνονται από τα παραγάδια κάθε χρόνο, συμπεριλαμβανομένων περίπου 3,3 εκατομμύρια καρχαρίες, 1 εκατ. ξιφίες, 60.000 θαλάσσιες χελώνες, 75.000 άλμπατρος και 20.000 δελφίνια και φάλαινες.

Aκόμη και τα παραγάδια, όμως, δεν προκαλούν τις τεράστιες παράπλευρες απώλειες σε αλιεύματα όπως οι τράτες. Ο πιο κοινός τύπος σύγχρονης μηχανότρατας γαρίδων σαρώνει μια περιοχή περίπου 25 με 30 μέτρα πλάτος. Η τράτα τραβιέται κατά μήκος του πυθμένα του ωκεανού για αρκετές ώρες, σαρώνοντας γαρίδες (και οτιδήποτε άλλο) με ένα μακρύ δίχτυ σαν χωνί. Η αλιεία με τράτες είναι το αντίστοιχο της καταστροφής τροπικών δασών (clear-cutting). Όποιος και αν είναι ο στόχος, οι μηχανότρατες σαρώνουν ψάρια, καρχαρίες, σελάχια, καβούρια, καλαμάρια, χτένια - συνήθως περίπου 100 διαφορετικά είδη ψαριών και άλλα είδη. Σχεδόν όλα πεθαίνουν. Οι λιγότερο αποτελεσματικές ρίχνουν πάνω από το 98% από αυτά νεκρά, πίσω στον ωκεανό. Αυτή η τακτική είναι πολύ καταστροφική για τα ζώα της θάλασσας.

Σύγχρονες τεχνικές αλιείας καταστρέφουν τα οικοσυστήματα που συντηρούν πιο πολύπλοκα σπονδυλωτά (όπως ο σολομός και ο τόνος), αφήνοντας στο πέρασμά τους μόνο τα λίγα είδη που μπορούν να επιβιώσουν με φυτά και πλαγκτόν.

Όπως καταβροχθίζουμε τα πιο επιθυμητά ψάρια, τα οποία είναι συνήθως στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας και σαρκοφάγα όπως ο τόνος και ο σολομός, θα εξαλείψουμε τους θηρευτές και θα προκαλέσουμε μια βραχύβια έκρηξη των ειδών που βρίσκονται μία θέση χαμηλότερα στην τροφική αλυσίδα. Στη συνέχεια ξεχνάμε τα ψάρια αυτού του είδους και προχωράμε μια βαθμίδα χαμηλότερα. Η διαδικασία με την αλλαγή των γενεών καθιστά δύσκολο να δει κανείς τις αλλαγές (ξέρετε τι ψάρια έτρωγαν οι παππούδες σας;), καθώς και το γεγονός ότι τα αλιεύματα δεν μειώνονται σε όγκο δίνουν μια παραπλανητική εντύπωση αειφορίας.

Η μηχανότρατα και το παραγάδι δεν προκαλούν μόνο οικολογικές ανησυχίες. Είναι επίσης από τις πιο βάρβαρες μεθόδους ψαρέματος. Στις μηχανότρατες, εκατοντάδες διαφορετικά είδη συνθλίβονται μαζί, τραυματίζονται στα κοράλλια, συγκρούονται στα βράχια - για ώρες – και έπειτα ανασύρονται από το νερό, προκαλώντας τους επώδυνη αποσυμπίεση (αυτό προκαλεί μερικές φορές τα μάτια των ζώων να πετάγονται έξω ή τα εσωτερικά τους όργανα να βγαίνουν από το στόμα τους). Αλλά και στα παραγάδια ο θάνατος των ψαριών είναι γενικά αργός. Μερικά απλά κρέμονται εκεί και πεθαίνουν μόνο όταν απομακρύνονται από αυτά. Ορισμένα πεθαίνουν από την πληγή που προκλήθηκε από το αγκίστρι στο στόμα τους ή προσπαθώντας να ξεφύγουν. Μερικά ανήμπορα να ξεφύγουν κατασπαράσσονται από αρπακτικά.

Το γρι-γρι είναι η κύρια τεχνολογία που χρησιμοποιείται για την αλίευση του τόνου. Ένας τοίχος από δίχτυα, απλώνεται γύρω από το κοπάδι ψαριών-στόχο και όταν αυτό περικυκλωθεί, το κάτω μέρος του διχτυού τραβιέται μαζί σαν να τραβάμε το κορδόνι για να κλείσουμε ένα πουγκί. Τα παγιδευμένα ψάρια-στόχος αλλά και άλλα θαλάσσια πλάσματα που βρίσκονται τριγύρω, ανασύρονται τότε στο κατάστρωμα. Ψάρια μπερδεμένα στα δίχτυα μπορεί πολλές φορές να κομματιαστούν σιγά-σιγά σε αυτή τη διαδικασία. Τα περισσότερα από αυτά τα θαλάσσια ζώα όμως, πεθαίνουν στο πλοίο αργά από ασφυξία ή τους κόβουν τα βράγχια έχοντας ακόμη τις αισθήσεις τους. Σε ορισμένες περιπτώσεις, τα ψάρια πετιούνται σε πάγο, πράγμα το οποίο μπορεί να παρατείνει το θάνατό τους.

Μήπως όλο αυτό το θέμα είναι αρκετό για να αλλάξουμε ό,τι τρώμε; Σε τι συμπέρασμα θα κατέληγαν οι πιο επιλεκτικοί παμφάγοι, αν σε κάθε σολομό που έτρωγαν, υπήρχε μια ετικέτα που ανέφερε ότι ο 2.5ft σολομός εκτροφής, πέρασε τη ζωή του σε ένα χώρο όσο μια μπανιέρα και ότι τα μάτια των ζώων αιμορραγούσαν από την ένταση της ρύπανσης; Τι και αν η ετικέτα αναφέρει την αύξηση των πληθυσμών παρασίτων, την αύξηση των ασθενειών, τη γενετική υποβάθμιση και τις νέες ασθένειες ανθεκτικές στα αντιβιοτικά που προκύπτουν από την εκτροφή ψαριών;

Κάποιος θα μπορούσε να φανταστεί ότι τουλάχιστον κάποιο ποσοστό των αγελάδων και των χοίρων σφάζονται με ταχύτητα και ίσως κάποια προσοχή. Για τα ψάρια όμως δεν υπάρχει καλός θάνατος. Ούτε για ένα από αυτά. Ποτέ δεν πρέπει να αναρωτηθούμε εάν τα ψάρια στο πιάτο μας έχουν υποφέρει.

Αυτό είναι σίγουρο.

Πηγή

Περισσότερες πληροφορίες εδώ

Συνέντευξη με το συγγραφέα του 'EATING ANIMALS' Jonathan Safran

EATING ANIMALS - Η αλήθεια σε ένα βιβλίο που έχει προκαλέσει τη βιομηχανία κρέατος

Ο βραβευμένος μυθιστοριογράφος Jonathan Safran Foer αποφασίζει για πρώτη φορά να γράψει ένα βιβλίο μη μυθοπλαστικό.
Ο λόγος; «Tο θέμα των ζώων είναι κάτι που κανείς δεν πρέπει να αγνοήσει.»



Ένα καλά-τεκμηριωμένο κατηγορώ προς την κτηνοτροφική βιομηχανία, μια έκκληση για δράση προς τους χορτοφάγους, τους vegans, και προς εκείνους που επιλέγουν να φάνε κρέας, μόνο εάν το ζώο εκτρέφεται και σφάζεται υπό «ανθρωπιστικούς!!!!!!» όρους.
Η πατρότητα με ανάγκασε να γράψω το βιβλίο «Τρώγοντας τα ζώα» (Eating Animals) μας εξηγεί ο Foer. «Όπως οι περισσότεροι άνθρωποι έτσι και εγώ, είχα κάποια στιγμή σκεφτεί τι είναι πραγματικά το κρέας, αλλά έως ότου έγινα πατέρας και έπρεπε εγώ να επιλέγω για τη διατροφή κάποιου άλλου, δεν υπήρξε καμία επείγουσα ανάγκη για να το ψάξω περισσότερο.

«Δεν είχα ποτέ στο μυαλό μου να ασχοληθώ με τη μη μυθοπλαστική λογοτεχνία, και ειλικρινά αμφιβάλλω ότι θα το κάνω ποτέ ξανά. Αλλά αυτό το θέμα, αυτήν τη στιγμή, είναι κάτι που κανένας δεν πρέπει να αγνοήσει. Εάν η κτηνοτροφία δεν είναι το σημαντικότερο πρόβλημα στον κόσμο -είναι η νούμερο 1 αιτία της παγκόσμιας αύξησης της θερμοκρασίας λόγω του φαινομένου του θερμοκηπίου, η νούμερο 1 αιτία για τη δυστυχία των ζώων, ένας καθοριστικός παράγοντας δημιουργίας μεταδοτικών από τα ζώα ασθενειών όπως η γρίπη πουλιών και των χοίρων και επίσης, είναι το πρόβλημα το οποίο περιβάλλει η πιο «εκκωφαντική σιωπή». Ακόμη και οι πιο πολιτικοποιημένοι άνθρωποι, οι πιο στοχαστικοί και ψαγμένοι, προτιμούν να μην το «αγγίζουν». Και έχουν ένα καλό λόγο. Το να μιλήσει κανείς γι’ αυτό μπορεί να είναι εξαιρετικά άβολο. Το φαγητό δεν είναι μόνο τι βάζουμε στο στόμα μας. Είναι πολιτισμός και ταυτότητα.»

Ο Foer ξόδεψε τρία χρόνια ερευνώντας την εκτροφή των ζώων για το βιβλίο του. Στηρίζει το επιχείρημά του ενάντια στις εργοστασιακές φάρμες εκτροφής πάνω σε στατιστικές, προφορικές μαρτυρίες και την έρευνα σε διάφορους παραγωγούς κρέατος, από τα πιο αξιέπαινα εκτροφεία έως τις πιο άθλιες εγκαταστάσεις εκτροφής γαλοπούλων όπου τα πλάσματα ζουν μέσα σε απίστευτη δυστυχία και πεθαίνουν με τους πιο φρικτούς τρόπους. Γράφει ότι το 99 τοις εκατό όλων των ζώων που καταλήγουν στο πιάτο μας, προέρχονται από εργοστασιακές φάρμες εκτροφής. «Αυτό έχει να κάνει με την απίστευτη ποσότητα πουλερικών που τρώνε τώρα οι Αμερικανοί -περίπου 150 φορές περισσότερο από ότι έτρωγαν 80 έτη πριν,» λέει. Αναλύει τα νούμερα ως εξής: 99.94 τοις εκατό των κοτόπουλων που εκτρέφονται για κρέας στην Αμερική είναι από εργοστασιακές φάρμες, 95.41 τοις εκατό των χοίρων και 78.2 τοις εκατό των αγελάδων. Και δεν αναφέρεται στα ψάρια, όχι επειδή για αυτά η κατάσταση είναι καθόλου καλύτερη, ή επειδή πρέπει να νοιαζόμαστε λιγότερο, αλλά επειδή τα ψάρια δεν είναι πάντα ταξινομημένα σε πίνακες ως άτομα, αλλά μόνο ως ποσότητα»

Το Foer αφιερώνει ένα κεφάλαιο στους τρόπους με τους οποίους η κτηνοτροφική βιομηχανία συμβάλλει στην ανάπτυξη και διάδοση των νέων ειδών γρίπης. Τη βλέπει ως τη μεγαλύτερη απειλή των επόμενων χρόνων; «Δεν πρέπει κανείς να αμφισβητήσει τους τέλειους όρους που δημιουργούμε για την ανάπτυξη νέων ειδών γρίπης. Κάθε πανδημία γρίπης είχε ζωικές προελεύσεις. Και εκτρέφουμε τώρα δεκάδες δισεκατομμύρια ζώα κάθε χρόνο, σε συνθήκες που έχουν κάνει τις ασθένειες μέρος του επιχειρησιακού μοντέλου παραγωγής ζώων.»

Οι κλειδωμένες πόρτες στα διάφορα εκτροφεία ήταν αυτό που τον ενόχλησε περισσότερο. «Ασχολήθηκα με αυτήν την έρευνα ως νέος πατέρας που θέλει να πάρει μια ενημερωμένη απόφαση για αυτά που θα ταΐσει το γιο του» είπε. «Εάν ήθελα να μάθω για τα μήλα, θα μπορούσα αρκετά εύκολα να βρω τον οπωρώνα. Εάν ήθελα να μάθω για το γλυκό που αγοράζω, ο ζαχαροπλάστης της γειτονιάς θα με άφηνε να περάσω πίσω από το ταμείο. Αλλά προκαλώ οποιοδήποτε αναγνώστη, να πάρει μία άδεια επίσκεψης σε κάποια μονάδα εκτροφής ζώων. Φυσικά υπάρχουν εγκαταστάσεις βιτρίνα, που η κτηνοτροφική βιομηχανία παρουσιάζει κάθε φορά που παρουσιάζεται τέτοια ανάγκη. Αλλά προσπαθήστε να επισκεφτείτε τα εκτροφεία που πραγματικά παράγουν το κρέας ολόκληρης της Αμερικής και δεν θα έχετε καμία τύχη. Ο Eric Schlosser δεν είχε καμία τύχη, ο Michael Pollan επίσης. Και χρειάστηκε να ανακαλύψω ένα άρθρο στον κρατικό νόμο που το επιτρέπει νόμιμα, αλλιώς κάτι τέτοιο θα θεωρείτο παραβίαση, τη στιγμή βέβαια που τα ζώα βρίσκονται εκεί χωρίς επαρκή ποσότητα νερού!!! Και όλα αυτά για να δω από που προέρχεται η τροφή που θα δώσω στο γιο μου. Δεν είναι καταπληκτικό; Oτι δηλ μια βιομηχανία περιμένει να πληρώσουμε για τα προϊόντα της, την προέλευση των οποίων δεν μας αφήνουν να δούμε;»

Το ζευγάρι έχει τώρα δύο παιδιά. Τι τρώνε αυτά;
«Τα παιδιά μου τρώνε ότι και τα άλλα παιδιά τρώνε, απλά ΟΧΙ ΚΡΕΑΣ», λέει. «Το βάρος της δικαιολογίας και της εκλογίκευσης το έχουν πραγματικά οι γονείς που ταΐζουν κρέας τα παιδιά τους. Η δολοφονία των ζώων για φαγητό-ακόμη και όταν γίνεται με τον πιο ανθρωπιστικό τρόπο-έρχεται σε αντίθεση με όλα τα άλλα που οι γονείς διδάσκουν στα παιδιά τους για τα ζώα. Τα ζώα είναι οι ήρωες των βιβλίων των παιδιών, είναι τα παιχνίδια με τα οποία κοιμούνται, είναι τα κατοικίδια ζώα, είναι αντικείμενα γοητείας και θαυμασμού. Κανένας γονέας δεν θα έμενε άπραγος, αν το παιδί του κακοποιούσε ένα ζώο.

Τίποτα από αυτά δεν λέει απαραιτήτως αν είναι σωστό ή λάθος να τρώμε ζώα-εμείς αποφασίζουμε πως ανατρέφουμε τα παιδιά μας: με υπεραπλουστεύσεις, μισο-αλήθειας και τα μαθαίνουμε να πιστεύουν σε αυτές. Αλλά στα τρία χρόνια που ξόδεψα για την έρευνα αυτή, δεν συνάντησα ούτε έναν σφαγέα που να ένιωθε εντελώς άνετα με τη δολοφονία των ζώων. Αυτό λέει κάτι. Η προτίμησή μας για το κρέας μπορεί να χαθεί, αλλά δε θα πάψουμε ποτέ να νιώθουμε άβολα με όλα αυτά που κάνουμε στα ζώα».

Δείτε τo επίσημο site

Πηγή: http://www.thedailybeast.com/blogs-and-stories/2009-11-01/foers-call-to-arms/?cid=tag:all2