Εκστρατείες Μουσουλμάνων ενάντια στους σκύλους!!!

Ένας Ολλανδός μουσουλμάνος πολιτικός ζήτησε την απαγόρευση των σκύλων στη Χάγη, την τρίτη μεγαλύτερη πόλη στην Ολλανδία!!!!

Η Ισλαμική νομική παράδοση θεωρεί ότι τα σκυλιά είναι "ακάθαρτα" ζώα και ορισμένοι λένε ότι η πρόταση για την απαγόρευσή τους στην Ολλανδία αλλά και σε άλλα μέρη, είναι μια απόπειρα διείσδυσης του ισλαμικού νόμου της Σαρία στην Ευρώπη.

Το τελευταίο αυτό αίτημα - το οποίο το κοινό στην Ολλανδία έχει υποδεχτεί με χιούμορ αλλά και οργή - ακολουθεί δεκάδες άλλες μουσουλμανικές ενέργειες εναντίον των σκύλων στην Ευρώπη. Οι επικριτές λένε ότι αυτή η ενέργεια αντανακλά την αυξανόμενη παρουσία των Μουσουλμάνων στην Ευρώπη, καθώς προσπαθούν να επιβάλουν τον ισλαμικό νόμο και τους θρησκευτικούς τους κανόνες στην ευρωπαϊκή κοινωνία.

Η Ολλανδική αυτή διαμάχη ξέσπασε αφού ο Κιουτσούκ Χασάν, ένας Τούρκο-Ολλανδός εκπρόσωπος των Ισλαμιστών Δημοκρατών στο δημοτικό συμβούλιο της Χάγης, τάχθηκε κατηγορηματικά αντίθετος με την πρόταση του Κόμματος για τα Ζώα (Partij voor de Dieren) να κάνουν την πόλη πιο φιλική προς τους σκύλους.

Σύμφωνα με ένα άρθρο της εφημερίδας του Άμστερνταμ «De Telegraaf» στις 28 Ιανουαρίου, ο Κιουτσούκ υποστήριξε ότι η διατήρηση των σκύλων ως κατοικίδια ζώα, ισοδυναμεί με κακοποίηση ζώου και στη συνέχεια ζήτησε η κατοχή των σκύλων στη Χάγη να ποινικοποιηθεί.

Σύμφωνα με την ιστοσελίδα τους, το Κόμμα των Ισλαμιστών Δημοκρατών ΄΄στηρίζεται στις ισλαμικές αρχές της δικαιοσύνης, της ισότητας και της αλληλεγγύης. Το Κόμμα των Ισλαμιστών Δημοκρατών, είναι μια απάντηση στο μεγάλο χάσμα ανάμεσα στις κοινότητες των μεταναστών και των μουσουλμάνων και της τοπικής πολιτικής... Το Κόμμα των Ισλαμιστών Δημοκρατών, επικεντρώνεται στην πολιτική συνειδητοποίηση του προβλήματος εντός των μουσουλμανικών κοινοτήτων και των μεταναστών. Προωθεί την ευαισθητοποίηση όσον αφορά την ανάγκη οργάνωσης, αλλά και αμοιβαίας υποστήριξης. "

Ο Paul ter Linden, ο οποίος εκπροσωπεί το Ολλανδικό Κόμμα της Ελευθερίας (PVV) στο δημοτικό συμβούλιο της Χάγης, απάντησε στον Κιουτσούκ λέγοντας: «Σε αυτήν την χώρα η κατοχή κατοικίδιων ζώων είναι νόμιμη. Όποιος διαφωνεί με αυτό, θα πρέπει να μετακομίσει σε άλλη χώρα».

Οι ολλανδοί πολιτικοί σχολιαστές πιστεύουν ότι οι δηλώσεις του Κιουτσούκ σκοπό είχαν να ξεσηκώσουν τον μουσουλμανικό πληθυσμό στη Χάγη. Οι Μουσουλμάνοι - που τώρα αποτελούν περισσότερο από το 12% του πληθυσμού της πόλης των 500.000 – βλέπουν τα σκυλιά ως ακάθαρτα ζώα και η πρόταση του Κιουτσούκ για την απαγόρευσή τους, θα του φέρει πολλούς ψήφους, λένε.

Πολλά περιστατικά όμως που σχετίζονται με σκύλους, έχουν σημειωθεί και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Στην Ισπανία, δύο ισλαμικές ομάδες στην Lérida - μια πόλη στην βορειοανατολική περιοχή της Καταλονίας, όπου 29.000 μουσουλμάνοι αποτελούν σήμερα περίπου το 20% του συνολικού πληθυσμού της πόλης - ζήτησαν από τους τοπικούς αξιωματούχους να ρυθμίσουν την παρουσία σκύλων σε δημόσιους χώρους, έτσι ώστε να "μην προσβάλλουν τους μουσουλμάνους."

Οι Μουσουλμάνοι απαίτησαν να απαγορευτούν τα σκυλιά από όλα τα μέσα μαζικής μεταφοράς, συμπεριλαμβανομένων όλων των αστικών λεωφορείων καθώς και από όλες τις περιοχές στις οποίες συχνάζουν μουσουλμάνοι μετανάστες. Οι μουσουλμάνους, δήλωσαν ότι η παρουσία σκύλων στην Lérida παραβιάζει τη θρησκευτική ελευθερία τους και το δικαίωμά τους να ζουν σύμφωνα με τις ισλαμικές αρχές.

Όταν ο δήμος δεν συμφώνησε με τις μουσουλμανικές απαιτήσεις, στην πόλη ξέσπασε ένα κύμα δηλητηριάσεων σκυλιών. Περισσότερα από δώδεκα σκυλιά δηλητηριάστηκαν το Σεπτέμβριο του 2011 σε γειτονιές της εργατικής τάξης στη Lérida, εκεί όπου κατοικούν πολλοί μουσουλμάνοι μετανάστες και όπου πολλά σκυλιά έχουν σκοτωθεί κατά τα τελευταία αρκετά χρόνια.

Οι κάτοικοι που βγάζουν τα σκυλιά τους βόλτα λένε ότι παρενοχλούνται συχνά από τους μουσουλμάνους μετανάστες, οι οποίοι δε θέλουν να βλέπουν τα ζώα στο δρόμο. Οι Μουσουλμάνοι έχουν επίσης ξεκινήσει μια σειρά από εκστρατείες ενάντια στους σκύλους σε ισλαμικές ιστοσελίδες και blogs στην Ισπανία.

Στη Βρετανία, οι τυφλοί επιβάτες δεν μπορούν να μπουν σε λεωφορεία ή σε ταξί, επειδή οι μουσουλμάνοι οδηγοί δε θέλουν τους «ακάθαρτους» σκύλους-οδηγούς.

Για παράδειγμα, ένας συνταξιούχος που έπασχε από καρκίνο, ήρθε αντιμέτωπος επανειλημμένα με μουσουλμάνους οδηγούς που του ζήτησαν να κατέβει από το λεωφορείο, λόγω του σκύλου-οδηγού του. Παρόμοιες καταστάσεις έζησε και σε κάποιο νοσοκομείο και σε ένα σούπερ μάρκετ.

Στο Νότιγχαμ, ένας μουσουλμάνος οδηγός ταξί αρνήθηκε να επιβιβάσει έναν τυφλό γιατί συνοδευόταν από τον σκύλο-οδηγό του. Στον ταξιτζή επιβλήθηκε αργότερα πρόστιμο 300 λιρών.

Στο Stafford, ένας μουσουλμάνος οδηγός ταξί αρνήθηκε να μεταφέρει ένα ηλικιωμένο τυφλό ζευγάρι από ένα μπακάλικο επειδή συνοδευόταν από το σκυλί τους.

Στο Tunbridge Wells, στο Kent, ο ιδιοκτήτης ενός ινδικού εστιατορίου έδιωξε έναν τυφλό πελάτη του που συνοδευόταν από τον σκύλο-οδηγό του, επειδή όπως είπε, ήταν ενάντια στις μουσουλμανικές πεποιθήσεις του να επιτρέπει σκυλιά να εισέρχονται στο μαγαζί του.

Στο Λονδίνο, ένας οδηγός λεωφορείου εμπόδισε μια γυναίκα να ανέβει στο λεωφορείο με το σκύλο της, επειδή υπήρχε μια μουσουλμάνα γυναίκα στο λεωφορείο που «θα μπορούσε να αναστατωθεί από το σκυλί.» Όταν η γυναίκα προσπάθησε να διαμαρτυρηθεί, οι πόρτες έκλεισαν και το λεωφορείο απομακρύνθηκε. Όταν προσπάθησε να ανέβει στο επόμενο λεωφορείο, εμποδίστηκε πάλι, αυτή τη φορά, επειδή ο οδηγός ήταν μουσουλμάνος.

Επίσης, στη Βρετανία, τα ειδικά εκπαιδευμένα αστυνομικά σκυλιά που χρησιμοποιούνται για τον εντοπισμό τρομοκρατών στους σιδηροδρομικούς σταθμούς, δεν θα μπορούν πλέον να έρθουν σε επαφή με τους μουσουλμάνους επιβάτες, έπειτα από καταγγελίες μουσουλμάνων που δήλωσαν ότι αυτό είναι προσβλητικό για τη θρησκεία τους.

Μια αναφορά του Τμήματος Μεταφορών ενημέρωνε ότι τα ζώα θα πρέπει να αγγίζουν μόνο τις αποσκευές των επιβατών, διότι αυτό θεωρείται «πιο αποδεκτό.» Η Βρετανική Αστυνομία Συγκοινωνιών εξακολουθεί να χρησιμοποιεί ειδικά εκπαιδευμένους σκύλους - για την ανίχνευση εκρηκτικών υλών – κάνοντας έρευνα σε όλους τους επιβάτες, ανεξάρτητα από την πίστη τους, αλλά οι χειριστές είναι τώρα περισσότερο ενημερωμένοι σχετικά με τις «πολιτιστικές ευαισθησίες."

Οι εκπαιδευμένοι σκύλοι που χρησιμοποιούνται από την αστυνομία για να ερευνούν τζαμιά και μουσουλμανικά σπίτια, φορούν τώρα ειδικά δερμάτινα καλτσάκια που καλύπτουν τις πατούσες τους, έτσι ώστε να μην διαπράττεται κάποιο παράπτωμα!!!!

Οι επικριτές λένε ότι οι καταγγελίες είναι απλώς ένα ακόμη παράδειγμα μουσουλμάνων που προσπαθούν να επιβάλλουν τους κανόνες και τα ήθη τους στην βρετανική κοινωνία. Ο βουλευτής Φίλιπ Ντέιβις, δήλωσε:. «Πιστεύω, ότι ο καθένας θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ισότιμα απέναντι στο νόμο και δεν μπορούν οι άνθρωποι διαφορετικών θρησκευτικών ομάδων, να καταλύουν το νόμο. Ελπίζω ότι η αστυνομία θα συνεχίσει να κάνει τη δουλειά της, με τον ίδιο τρόπο που την κάνει συνήθως.»

Εν τω μεταξύ, στη Βρετανία δίνουν στους μουσουλμάνους κρατούμενους καθαρά ρούχα και κλινοσκεπάσματα κάθε φορά που εκπαιδευμένοι σκύλοι ερευνούν τα κελιά τους.

Οι κρατούμενοι λένε ότι σύμφωνα με τον ισλαμικό νόμο τα κλινοσκεπάσματα και οι στολές τους πρέπει να αλλάζουν, αν έχουν έρθει σε επαφή με το σάλιο σκυλιών. Σύμφωνα με τους κυβερνητικούς κανόνες, οι φύλακες των φυλακών πρέπει να μοιράζουν ένα καθαρό σετ, μετά από κάθε έρευνα για ναρκωτικά ώστε να αποφευχθούν τα παράπονα περί θρησκευτικών διακρίσεων.

Απαγορεύεται επίσης τα σκυλιά να αγγίξουν τα αντίγραφα του ισλαμικού ιερού βιβλίου, του Κορανίου, και άλλα θρησκευτικά αντικείμενα. Οι φυλακισμένοι χρησιμοποιούν ειδικές σακούλες για να τα προστατεύσουν.

Στη Σκωτία, ένα Αστυνομικό Τμήμα ζήτησε συγγνώμη για την χρησιμοποίηση ενός μωρού λυκόσκυλου σε μία εκστρατεία για την γνωστοποίηση του νέου τηλεφωνικού αριθμού μη έκτακτης ανάγκης, γιατί μπορεί λένε να προσβλήθηκε η ισχυρή μουσουλμανική κοινότητα των 3.000 ατόμων της πόλης.

Στη Νορβηγία, οι οδηγοί τεσσάρων ταξί, αρνήθηκαν να μεταφέρουν μια τυφλή γυναίκα, επειδή συνοδευόταν από τον σκύλο-οδηγό της.

Στη Γαλλία, μία από τις πιο γνωστές τραγουδίστριες της χώρας και ηθοποιός, η Μαρία Laforêt, , αναγκάστηκε το Δεκέμβριο να υπερασπιστεί τον εαυτό της, όταν κατηγορήθηκε εξαιτίας μίας αγγελίας που δημοσίευσε, για διακρίσεις κατά των μουσουλμάνων.

Η 72χρονη Laforêt είχε βάλει μία αγγελία σε ιστοσελίδα στο διαδίκτυο, αναζητώντας κάποιον να κάνει κάποιες εργασίες στην ταράτσα της το 2009. Διευκρίνιζε στην αγγελία ότι «τα άτομα με αλλεργίες ή οι ορθόδοξοι μουσουλμάνοι» δεν πρέπει να καλούν, λόγω ενός μικρού Τσιουάουα.

Laforêt ισχυρίστηκε ότι έκανε τη διευκρίνιση επειδή πίστευε η μουσουλμανική πίστη θεωρεί τα σκυλιά ακάθαρτα.

Η υπόθεση ξεκίνησε από μία ομάδα κατά των διακρίσεων που ονομάζεται Κίνημα κατά του Ρατσισμού και υπέρ της Φιλίας μεταξύ των Λαών (MRAP), η οποία υπέβαλε την καταγγελία κατά της Laforêt.

Ο δικηγόρος της Laforêt χαρακτήρισε τις κατηγορίες αυτές ανόητες και είπε ότι η πελάτισσά του «γνώριζε ότι η παρουσία ενός σκύλου μπορεί να ερχόταν σε σύγκρουση με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις των ορθόδοξων Μουσουλμάνων και ότι ήταν μια ένδειξη σεβασμού».

Πηγή

Η πιο ''σκληρή'' γυναίκα στον κόσμο είναι vegan!

Αν κάποιοι ακόμη πιστεύουν ότι η φυτική διατροφή δεν είναι κατάλληλη για σκληρά αθλήματα, ίσως θα ήθελαν να γνωρίσουν την Juliana Sproles.

Η 43χρονη αθλήτρια Juliana Sproles, η οποία ακολουθεί αυστηρά φυτική (vegan) διατροφή, κέρδισε την πρώτη θέση στον διαγωνισμό “World’s Toughest Mudder”, στο Englishtown στο Νιου Τζέρσεϊ, έναν διαγωνισμό 24ωρης αντοχής σε μια στρατιωτικού τύπου δοκιμασία με εμπόδια, λάσπη και πολύ χαμηλές θερμοκρασίες, μία δοκιμασία που θεωρείται μία από τις πιο δύσκολες που σχεδιάστηκαν ποτέ.

Για να λάβει κάποιος μέρος σε αυτόν τον διαγωνισμό, υπογράφει ένα έγγραφο κάτι σαν «Παραίτηση Θανάτου» και μόνο όσοι είχαν τερματίσει σε προηγούμενο Mudder διαγωνισμό τον τελευταίο χρόνο (περίπου 150.000) μπορούν να λάβουν μέρος στον τελικό 24ωρο αγώνα. Έτσι λοιπόν ενώ οι 800 που ξεκίνησαν τον αγώνα είναι ήδη υπεράνθρωποι, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι οι 50 που τελικά κατάφερνα να τερματίσουν, ανήκουν...σε κάποιο άλλο είδος ανθρώπων-ράμπο!!!

Περισσότερα για το διαγωνισμό:
http://toughmudder.com/events/worlds-toughest-mudder-series-finals/
http://www.ecorazzi.com/2011/12/22/worlds-toughest-woman-is-a-vegan/
http://www.nj.com/news/index.ssf/2011/12/englishtown_worlds_toughest_mu.html

http://www.mfablog.org/2011/12/vegan-athlete-crowned-worlds-toughest-woman.html

http://gudphoto.com/2011/12/22/worlds-toughest-mudder-photos/

Μια αλλιώτικη απελευθέρωση, η αμηχανία της Οικολογίας και το «περιούσιο» είδος

Του ΘΕΜΗ ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
Τέλη Αυγούστου του 2010, της δίσεκτης χρονιάς του ακατονόμαστου Μνημονίου και του τέλους των ψευδαισθήσεων για τη χώρα μας, μια ομάδα ακτιβιστών της ALF (Animal Liberation Front) απελευθέρωσε πάνω από 50.000 γουνοφόρα μινκ από εκτροφεία της βορειοδυτικής Ελλάδας. Πράξη συμβολική που δεν απέβλεπε στη σωτηρία των έτσι κι αλλιώς καταδικασμένων σε φριχτό θάνατο και γδάρσιμο ζώων (που περνούν τη σύντομη, αφύσικη και θλιβερή ζωή τους σε μικροσκοπικά κλουβιά-κελιά), πράξη δολιοφθοράς απέναντι στον «εχθρό», τους εκτροφείς και τους γουνοποιούς, που σε αυτό τον ακήρυκτο καθημερινό πόλεμο θανατώνουν εκατομμύρια γουνοφόρα για ένα και μόνο σκοπό: την οικονομική εκμετάλλευση (πέρασε προ πολλού η εποχή των σπηλαίων, όπου οι άνθρωποι σκότωναν ζώα και χρησιμοποιούσαν το κρέας τους και τα τομάρια τους για να επιβιώσουν και να αντιμετωπίσουν το κρύο - σήμερα το είδος μας μπορεί άνετα να επιβιώνει χωρίς να καταφεύγει σε πρακτικές εξόντωσης ανυπεράσπιστων πλασμάτων).

Ο γράφων, με άρθρο του που αναρτήθηκε στον ιστότοπο της Δημοκρατικής Αριστεράς για να πάρει στη συνέχεια έκταση στο διαδίκτυο, σε δεκάδες μπλογκ και στο facebook (γεγονός που αν μη τι άλλο αποκαλύπτει αυξημένες ευαισθησίες για το ζήτημα), υποστήριξε ότι η απελευθέρωση των μινκ είναι πάνω απʼ όλα πράξη πολιτική και δεν έχει καμιά σχέση με τη ζωοφιλία - ζωόφιλη, άλλωστε, μπορεί να θεωρηθεί και μια κυρία που κρατάει αγκαλιά το σκυλάκι της και, φορώντας το γουναρικό της, το ταΐζει φιλετάκια από μοσχάρι ή πουλερικό… Και ως πράξη πολιτική θα όφειλε να κρίνεται. Τα απελευθερωθέντα μινκ δεν είναι, υποστήριζε το άρθρο, παρά οιονεί «αιχμάλωτοι πολέμου, ενός ακήρυκτου καθημερινού πολέμου ανάμεσα σε εκείνα τα ανθρώπινα ζώα (με την κυριολεκτική σημασία) που θεωρούν το είδος μας επικυρίαρχο και με πλήρη ιδιοκτησιακά δικαιώματα εκμετάλλευσης πάνω στη φύση και τα υπόλοιπα μη ανθρώπινα ζώα - μια στρεβλή αντίληψη που βρίσκεται στη βάση ακριβώς της σημερινής παγκόσμιας οικολογικής, και όχι μόνο, κρίσης- και τα μη ανθρώπινα ζώα με τα οποία μοιραζόμαστε, προς μεγάλη τους ατυχία, τον πλανήτη μας. Ενός πολέμου με θύτες και θύματα, με σφαγές αμάχων και νηπίων (το κυνήγι και η εξόντωση με ρόπαλα των μωρών της φώκιας το πιο γνωστό παράδειγμα), με καθημερινούς ποταμούς αίματος στα εκδοροσφαγεία του “πολιτισμένου” μας κόσμου».

Η αντίδραση της, ας πούμε, «κατεστημένης» οικολογίας ήρθε με μάλλον αμήχανες ανακοινώσεις, τόσο της τοπικής οργάνωσης κομματικού οικολογικού φορέα όσο και τεσσάρων περιβαλλοντικών οργανώσεων που, τηρώντας μια «πολιτικώς ορθή» στάση (μακριά από εμάς τέτοιες «παράνομες» ενέργειες…), έσπευσαν να καταδικάσουν τους ακτιβιστές, προβάλλοντας ως επιχειρήματα τη διατάραξη της βιοποικιλότητας (ήδη διαταραγμένης από την παρουσία των εκατοντάδων γουναράδικων, αφού, όπως επισημαίνει η οργάνωση «Σωματεία και Πολίτες κατά της γούνας», η παραγωγή γούνας παράγει τοξικά απόβλητα επικίνδυνα όχι μόνο για το περιβάλλον αλλά και για την υγεία των εργαζομένων) και την οικονομική καταστροφή των πληγέντων επιχειρήσεων που λειτουργούν, εννοείται, καθʼ όλα νόμιμα… (Δηλαδή, π.χ. φανταστείτε μια ακτιβιστική ενέργεια δολιοφθοράς κατά των εγκαταστάσεων μιας πολεμικής βιομηχανίας, νόμιμης καθʼ όλα, και τους βιομηχάνους όπλων να διαμαρτύρονται κατόπιν για οικονομική καταστροφή - εσείς θα συμμεριζόσασταν τον πόνο τους; Ο παραλληλισμός δεν είναι τυχαίος: έχει κοινό τόπο τη θανάτωση, για την οποία προορίζονται τόσο τα όπλα όσο και τα συγκεκριμένα «εκτροφεία») Κάποιοι, μάλιστα, δεν δίστασαν να μιλήσουν ακόμη και για οικο-τρομοκρατία, για «εξτρεμιστές με τα πράσινα», αντιστρέφοντας συνειδητά, είτε από άγνοια, την εξόφθαλμη, εν προκειμένω, σχέση θύτη-θύματος.

Απαντήσεις προφανώς υπάρχουν. Εξαρτάται από τις προτεραιότητες και από τη στάση ζωής του καθενός/καθεμιάς μας. Αν προτάσσεται το οικονομικό όφελος ενός επιχειρηματικού τομέα σε βάρος του δικαιώματος στη ζωή στην κάθε της μορφή, σε βάρος της αειφόρας προστασίας του περιβάλλοντος και της βιοποικιλότητας όχι μόνο τοπικά αλλά πλανητικά, τότε η πλάστιγγα γέρνει προς την πλευρά των θυτών-οικονομικών εκμεταλλευτών. Αν όμως επικρατήσει η αντίληψη ότι το δικαίωμα στη ζωή και την υπεράσπισή της υπερτερεί, τότε το δίκιο γέρνει απʼ την πλευρά των θυμάτων που υφίστανται αυτή τη βάναυση οικονομική εκμετάλλευση.

Συνεπώς, το ζήτημα δεν είναι η νομιμότητα ή όχι της συγκεκριμένης απελευθέρωσης. Ούτε η διατάραξη των τοπικών οικοσυστημάτων, ένσταση αρκούντως υποκριτική και κοντόφθαλμη. Το διακύβευμα είναι η στάση μας απέναντι στα άλλα ζωικά είδη, απέναντι στον πλανήτη και τα δικαιώματά του (η έννοια των δικαιωμάτων του πλανήτη και της έμβιας φύσης επανήλθε με ένταση στη σχετική συζήτηση όταν το 2008, το κράτος του Εκουαδόρ, ύστερα από ευρύτατη διαβούλευση και λαϊκό δημοψήφισμα, τα συμπεριέλαβε επίσημα στο Σύνταγμά του κι έγινε η πρώτη χώρα που τα κατοχύρωσε νομικά). Και μάλιστα μια στάση όχι επιλεκτική, όπως αυτή των «ζωόφιλων» που λατρεύουν μεν τα pet τους αλλά αδιαφορούν για τη μοίρα των υπόλοιπων ζώων (αλήθεια, σκεφτήκαμε ποτέ ότι τα αγαπημένα μας σκυλάκια και γατάκια αποτελούν delicatessen σε κάποιες εξωτικές κουζίνες; Πράγμα που αποδεικνύει το αυτονόητο: ότι τα πάντα είναι θέμα κοινωνικών ταμπού και προκαταλήψεων, όπως π.χ. η απαγόρευση βρώσης αγελάδων στην Ινδία ή χοίρων για τους μουσουλμάνους).

Το ζήτημα, λοιπόν, είναι ο -ιδιοτελής- ανθρωποκεντρισμός απέναντι στον βιοκεντρισμό. Γιατί αν δεχτούμε ότι στη φύση επικρατεί το δίκαιο του ισχυρού και άρα το είδος μας ως το ισχυρότερο έχει το δικαίωμα της κατά βούληση νομής των ζωικών πόρων, τότε γίνεται φανερό ότι, μακροπρόθεσμα, το παιχνίδι είναι χαμένο για τα υπόλοιπα πλάσματα με τα οποία μοιραζόμαστε τον πλανήτη. Αν όμως αναρωτηθούμε, από πού αλήθεια αντλούμε αυτό το δικαίωμα, ποιος μας διόρισε επικυρίαρχους και ανεξέλεγκτους δυνάστες του φυσικού και ζωικού περιβάλλοντος, τι πετυχαίνουμε φερόμενοι ως κατακτητές και όχι ως συγκάτοικοι της Γης, τότε ανατέλλει η ελπίδα πως κάποια μέρα θα καταστεί εφικτή η αποκατάσταση των φυσικών ισορροπιών που τόσο επικίνδυνα έχουμε κλονίσει με τη δράση μας ως το «περιούσιο» είδος (αν το καλοσκεφτούμε, η έννοια του περιούσιου, του επικυρίαρχου, του ανώτερου και του διαφορετικού δεν βρίσκεται στη ρίζα τόσων και τόσων δεινών της ανθρωπότητας, στο πέρασμα της Ιστορίας;). Ας αξιοποιήσουμε λοιπόν τη θέση μας στην κορυφή της εξελικτικής αλυσίδας, αλλά προς όφελος του πλανήτη και των κατοίκων του - συνολικά. Υπεύθυνα, χωρίς αλαζονεία.

Εδώ, βέβαια, ανοίγουν και άλλες παράλληλες συζητήσεις, όπως π.χ. της εκμετάλλευσης, και θανάτωσης, των άλλων ζώων για σπορ (κυνήγι και λαθροθηρία), διασκέδαση (ταυρομαχίες, τσίρκο, δελφινάρια κ.λπ.), επιστημονικούς σκοπούς (πειραματόζωα). Και βέβαια τίθεται και το ζήτημα της κρεατοφαγίας - ζήτημα που εκτός από το προφανές, του βασανισμού δηλαδή, λόγω των απαράδεκτων κατά κανόνα συνθηκών εκτροφής, και της εξόντωσης δισεκατομμυρίων ζώων ετησίως (67 δισ. για το 2009…) για χάρη της διατροφικής μας τέρψης, αγγίζει και το κρίσιμο θέμα της προστασίας του περιβάλλοντος. Πόσοι, αλήθεια, γνωρίζουν ότι για ένα κιλό μοσχαρίσιο κρέας αναλώνονται 15.500 (!!) λίτρα νερού στην όλη παραγωγική διαδικασία; (βλ. πρόσφατη μελέτη του πανεπιστημίου Cornell) Πόσοι έχουν αναρωτηθεί για το ποιος είναι ο μεγαλύτερος ρυπαντής της γήινης ατμόσφαιρας με αέρια του θερμοκηπίου, υπεύθυνος για το 37% των εκπομπών μεθανίου - απάντηση: η βιομηχανική κτηνοτροφία!

Τελικά, το ερώτημα που τίθεται είναι βέβαια πάνω απʼ όλα πολιτικό. Κλείνοντας το άρθρο για την απελευθέρωση των μινκ, ο γράφων σημείωνε: «Προσωπικά, χαιρετίζω κάθε πολιτικό ακτιβισμό που είναι υπέρ της ζωής στην όποια της μορφή, όσο παράνομος κι αν κρίνεται με καθεστωτικά, συγκυριακά κριτήρια και νόμους, με τη βεβαιότητα ότι ο κόσμος θα αλλάξει μόνο αν αλλάξουμε κι εμείς οι ίδιοι».

Μένω στην παραπάνω αποστροφή। Με την ελπίδα ετούτη η συζήτηση, που διακλαδίζεται πολλαπλά, να παραμείνει ανοιχτή και να εμπλουτιστεί γόνιμα και δημιουργικά. Και με το βλέμμα στραμμένο πάντα αριστερά, σʼ ένα βιώσιμο, αλληλέγγυο και πιο υπεύθυνο μέλλον - για όλους τους συγκατοίκους του πλανήτη μας.

Αναδημοσίευση

Η απελευθέρωση των γουνοφόρων μινκ είναι κατ’ εξοχήν πράξη πολιτική

Πολύς θόρυβος έγινε για την απελευθέρωση, πριν λίγες μέρες, 52।000 μινκ από δύο εκτροφεία στην περιοχή της Καστοριάς και της Σιάτιστας। Ακούστηκαν επιχειρήματα για την οικονομική καταστροφή των επιχειρηματιών, για διατάραξη του ντόπιου οικοσυστήματος (που οι ίδιοι οι άνθρωποι έχουμε διαταράξει, ίσως ανεπανόρθωτα, με την ασυλλόγιστη δράση μας απέναντι στο περιβάλλον και την ίδια τη ζωή), για καταδίκη σε θάνατο(!) από ασιτία και άλλες αιτίες των άτυχων ζώων –ποιων; των ζώων που προορίζονταν πολύ σύντομα για εκδορά και φριχτή θανάτωση– για αντι-οικολογική, ανεύθυνη και αντικοινωνική συμπεριφορά κλπ। Μάλιστα υπήρξαν ανακοινώσεις και από τοπικές οικολογικές πολιτικές κινήσεις που απεκδύονται κάθε είδους ευθύνης, καταδικάζοντας την απελευθέρωση των μινκ ως πλήγμα στην τοπική οικονομία και το οικοσύστημα της περιοχής, κάνοντας λόγο για «τυφλές και παράνομες απελευθερώσεις γουνοφόρων».
Ωστόσο νομίζω ότι μας διαφεύγει, πάνω απ’ όλα, η πιο ουσιαστική πλευρά του ζητήματος που δεν είναι άλλη από την πολιτική του διάσταση. Γιατί στην πραγματικότητα, τα 52.000 απελευθερωθέντα μινκ δεν ήταν παρά αιχμάλωτοι πολέμου, ενός ακήρυκτου καθημερινού πολέμου ανάμεσα σε εκείνα τα ανθρώπινα ζώα (το εννοώ με την κυριολεκτική σημασία) που θεωρούν το είδος μας επικυρίαρχο και με πλήρη ιδιοκτησιακά δικαιώματα εκμετάλλευσης πάνω στη φύση και τα υπόλοιπα μη ανθρώπινα ζώα – μια στρεβλή αντίληψη που βρίσκεται στη βάση ακριβώς της σημερινής παγκόσμιας οικολογικής, και όχι μόνο, κρίσης– και στα υπόλοιπα μη ανθρώπινα ζώα με τα οποία μοιραζόμαστε, προς μεγάλη τους ατυχία, τον πλανήτη μας. Ενός πολέμου με θύτες και θύματα, με σφαγές αμάχων και νηπίων (το κυνήγι και η εξόντωση με ρόπαλα των μωρών της φώκιας το πιο γνωστό παράδειγμα), με καθημερινούς ποταμούς αίματος στα σφαγεία και τα εκδοροσφαγεία του «πολιτισμένου» μας κόσμου.
Παρένθεση: πόσο με εντυπωσιάζει κάθε φορά που διαβάζω για τον αποτροπιασμό «φιλόζωων» και γενικά ευαίσθητων συμπολιτών μας για περιστατικά όπως η πρόσφατη ομαδική δηλητηρίαση-δολοφονία αδέσποτων σκυλιών και γατιών στα Χανιά και αλλού (αμέτρητες, δυστυχώς, οι περιπτώσεις στη χώρα μας) ή για τις από τηλεοράσεως προβαλλόμενες θηριωδίες κατά των άλλων όντων του πλανήτη – κυνήγι των φαλαινών, ετήσια σφαγή των δελφινιών στα Νησιά Φερόε, το πρόσφατο πνίξιμο σε ποτάμι της Βοσνίας 6 κουταβιών από μια έφηβη που βιντεοσκόπησε το κατόρθωμά της κλπ… Κι όμως οι ίδιοι κλείνουν τα μάτια στην εξόντωση με οδυνηρό τρόπο (πολλές φορές τα γδέρνουν μισο-ζωντανά, με πλήρεις τις αισθήσεις τους) χιλιάδων γουνοφόρων ζώων που ζουν μια σύντομη, φρικτή ζωή αιχμαλωσίας στα όσα εκτροφεία έχουν απομείνει στη χώρα μας κι αλλού (ευτυχώς, η μείωση στη ζήτηση της γούνας τα τελευταία χρόνια, που οφείλεται στους αγώνες δεκαετιών των μαχητών για τα δικαιώματα των ζώων και την ολοένα αυξανόμενη περιβαλλοντική συνειδητοποίηση, έχει οδηγήσει στη συρρίκνωση αλλά όχι στην οριστική εξάλειψη αυτής της αποτρόπαιης επιχειρηματικής δραστηριότητας).

Επανέρχομαι: η πρόσφατη απελευθέρωση των δύστυχων μινκ στη Βόρεια Ελλάδα είναι στην ουσία της μια καθαρά πολιτική πράξη. Πρόκειται για πολιτικό μαχητικό ακτιβισμό, όπως η απελευθέρωση αιχμαλώτων πολέμου από στρατόπεδα συγκέντρωσης, ή η απελευθέρωση σκλάβων στον αμερικανικό νότο πριν την κατάργηση της δουλείας – πράξεις εξίσου παράνομες στην εποχή τους και στο συγκεκριμένο κοινωνικο-οικονομικό πλαίσιο όπου τελέστηκαν.
Δεν πρόκειται λοιπόν για έγκλημα κατά της ιδιοκτησίας, όπως παρουσιάζεται από τη μεριά των επιχειρηματικών συμφερόντων και μερίδας των ΜΜΕ που τα υπηρετεί (ή ακόμη και από άγνοια και αδιαφορία για τις πραγματικές διαστάσεις του ζητήματος) αλλά για πράξη υπεράσπισης του πιο σημαντικού δικαιώματος: του δικαιώματος στη ζωή του κάθε όντος. Σαν τέτοια οφείλει να την κρίνει ο οποιοσδήποτε – και πολύ περισσότερο όποιος θέλει να λογίζει εαυτόν Πράσινο και Αριστερό.
Το επιχείρημα ότι απελευθερώνοντάς τα, οι πολιτικοί ακτιβιστές τα οδήγησαν σε σίγουρο θάνατο, λόγω της αδυναμίας των ζώων να επιβιώσουν σε ένα άξενο γι’ αυτά οικοσύστημα, είναι κενό και εκ του πονηρού. Αν τα άφηναν δηλαδή να σφαγούν και να γίνουν αντικείμενο στυγνής οικονομικής εκμετάλλευσης από τους επιχειρηματίες, θα ήταν καλύτερα; Τουλάχιστον τους χάρισαν μια ψευδαίσθηση ελεύθερης ζωής, έστω και για λίγο. Και το σημαντικότερο: επέφεραν βαρύτατο οικονομικό πλήγμα στον εχθρό –έχουμε πόλεμο, μην τον ξεχνάμε–, καθιστώντας τον πιθανότατα ανίκανο να συνεχίσει την «ευγενή» επιχειρηματική του δραστηριότητα της θανάτωσης και εκδοράς αθώων πλασμάτων που το μόνο τους έγκλημα είναι ότι γεννήθηκαν με γούνα.
Μακάρι να ζούσαμε σε έναν κόσμο όπου κανείς δεν θα αγόραζε γούνες, όπου κανείς δεν θα ζητούσε προϊόντα που είναι απόρροια βασανισμού και, εξευτελιστικής της περισσότερες φορές, θανάτωσης άλλων πλασμάτων που μαζί τους μοιραζόμαστε τον πλανήτη μας. (Σκεφτείτε, αλήθεια, να έγδερναν το σκυλάκι σας ή τη γάτα σας για να πάρουν τη γούνα του ή για να τα μαγειρέψουν στο φούρνο – μην χασκογελάτε, στην Κίνα είναι γνωστά delicatessen, πράγμα που αποδεικνύει ότι είναι απλά και μόνο θέμα κοινωνικών ταμπού και συγκυριακών αντιλήψεων της κάθε κοινωνίας). Όμως δυστυχώς, αυτός ο κόσμος φαίνεται πως αργεί ακόμη.
Μέχρι τότε, πράξεις όπως αυτή της απελευθέρωσης των αιχμάλωτων, καταδικασμένων σε οδυνηρό θάνατο μινκ, πρέπει να αντιμετωπίζονται ως πράξεις πολιτικές, απέναντι στις οποίες καλούμαστε να πάρουμε ο καθένας θέση.Προσωπικά, χαιρετίζω κάθε πολιτικό ακτιβισμό που είναι υπέρ της ζωής στην όποια της μορφή, όσο παράνομος κι αν κρίνεται με καθεστωτικά, συγκυριακά κριτήρια και νόμους, με τη βεβαιότητα ότι ο κόσμος θα αλλάξει μόνο αν αλλάξουμε κι εμείς οι ίδιοι – πράγμα που ισχύει και με το παραπάνω για την Αριστερά μας για την οποία θέλουμε να είμαστε υπερήφανοι.

Θέμης Δημητρακόπουλος
Μέλος της Πανελλαδικής Πολιτικής Επιτροπής της Δημοκρατικής Αριστεράς

Αναδημοσίευση

Ποιος επιβάλλει τελικά τις απόψεις του?

Ακούμε συχνά τους παμφάγους να ισχυρίζονται ότι οι χορτοφάγοι προσπαθούν να επιβάλλουν τις απόψεις τους στους άλλους, αλλά οι παμφάγοι είναι εκείνοι που επιβάλλουν τις απόψεις τους σε αθώα θύματα κάθε μέρα.

Αν κάποιοι άνθρωποι πιστεύουν ότι οι υπερασπιστές των ζώων θα πρέπει να κρατήσουν τις απόψεις τους για τον εαυτό τους, γιατί επιβάλλουν τις δικές τους στις αγελάδες, τα γουρούνια και τα κοτόπουλα που τρώνε καθημερινά? Βλέπουν τα ζώα ως κατώτερα που δεν αξίζουν δικαιώματα και επιβάλλουν τις απόψεις τους σε αυτά σκοτώνοντάς τα, τρώγοντάς τα, φορώντας το δέρμα τους, κυνηγώντας και ψαρεύοντας αλλά και φυλακίζοντάς τα σε ζωολογικούς κήπους και τσίρκα.

Αν πιστεύουν πραγματικά ότι δεν πρέπει να επιβάλλουμε τις απόψεις μας σε άλλους, καλά θα κάνουν να σταματήσουν να τις επιβάλλουν σε αθώα θύματα।

Πηγή

Η αλήθεια για τα δελφινάρια

Με αφορμή το δελφινάριο που σχεδιάζεται να ανοίξει στο Αττικό Πάρκο στα Σπάτα। Το παρακάτω άρθρο μπορείτε να το κατεβάσετε και από εδώ.

Μπορεί μία επίσκεψη στο δελφινάριο να ακούγεται διασκεδαστική εμπειρία, αλλά η αιχμαλωσία είναι ένα μαρτύριο για τα ζώα που κανονικά θα είχαν χιλιάδες τετραγωνικά μίλια ωκεανού για να κολυμπήσουν.
Το να διατηρούμε τα δελφίνια σε δεξαμενές που συχνά δεν είναι μεγαλύτερες από μία πισίνα και να τους στερούμε οποιοδήποτε από τα φυσικά ερεθίσματα που θα βίωναν στη φύση μπορεί να θεωρηθεί μόνο "απάνθρωπο σε σχεδόν αδιανόητο επίπεδο!

Τα δελφινάρια δεν μπορούν να προσφέρουν το χώρο, τα κοινωνικά δίκτυα και τις φυσικές συνθήκες που χρειάζονται τα ζώα, με αποτέλεσμα να υποφέρουν, να εξαντλούνται από τις συνθήκες αιχμαλωσίας και να πεθαίνουν πρόωρα.
Για ένα δελφίνι, η πισίνα είναι ένα κλουβί. Αυτά τα γρήγορα ζώα, τα οποία όταν είναι ελεύθερα σχηματίζουν πολύπλοκες κοινωνικές ομάδες, δεν μπορούν να συμπεριφέρονται φυσιολογικά όταν βρίσκονται σε αιχμαλωσία. Τα ποσοστά θνησιμότητας και η αφύσικη συμπεριφορά των αιχμάλωτων δελφινιών, αποδεικνύουν ότι η έλλειψη διέγερσης τους προκαλεί τρομερό στρες. Το κολύμπι αδιάκοπα σε κύκλους είναι μία μόνο ένδειξη της πλήξης και του ψυχολογικού άγχους.
Τα δελφίνια στο φυσικό περιβάλλον μπορεί να κολυμπήσουν μέχρι 40 μίλια την ημέρα. Σύμφωνα με την Humane Society των ΗΠΑ, οι φάλαινες και τα δελφίνια στη θάλασσα δαπανούν μόνον το 10% έως 20% του χρόνου τους στην επιφάνεια, αλλά σε μια ρηχή δεξαμενή, περνούν τον περισσότερο χρόνο τους στην επιφάνεια, πράγμα το οποίο μπορεί να τους προκαλέσει δερματικά προβλήματα.
Τα περισσότερα αιχμάλωτα δελφίνια περιορίζονται σε μικρές δεξαμενές που περιέχουν τεχνητό θαλασσινό νερό επεξεργασμένο με χημικά. Τα δελφίνια σε μια δεξαμενή δε μπορούν να χρησιμοποιήσουν το ιδιαίτερα αναπτυγμένη σόναρ τους και αυτό είναι μία από τις πιο καταστροφικές πτυχές της αιχμαλωσίας τους.

Σύλληψη

Η σύλληψη είναι μια επικίνδυνη και τραυματική εμπειρία για τα δελφίνια και μπορεί να οδηγήσει στον τραυματισμό ή και το θάνατό τους. Η βάναυση διαδικασία επιλογής, προκαλεί σε πολλά από αυτά τα ιδιαίτερα ευφυή θαλάσσια θηλαστικά θάνατο από σοκ ή πνιγμό. Ο αριθμός των δελφινιών που πεθαίνουν κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων αλίευσης ή λίγο μετά, δεν αποκαλύπτεται ποτέ από τα δελφινάρια. Αλλά και τα δελφίνια που ζουν στην αιχμαλωσία, υποφέρουν και πεθαίνουν από ασθένειες που σχετίζονται με το άγχος και τη δηλητηρίαση από το χλώριο.
Ο Ric O'Barry πρώην εκπαιδευτής δελφινιών (αυτός εκπαίδευσε τα δελφίνια που έπαιξαν τον Flipper ), και ένας από τους συντελεστές της ταινίας «The Cove» που κέρδισε το βραβείο Όσκαρ και ανέδειξε το θέμα της βάρβαρης σφαγής δελφινιών στην Ιαπωνία, λέει ότι το αιματηρό αυτό θέαμα που η Ιαπωνία προσπαθεί να κρατήσει μακριά από τα βλέμματα του κόσμου, τροφοδοτείται από την επικερδή βιομηχανία αιχμαλωσίας και εκμετάλλευσης των δελφινιών στα δελφινάρια.
Τα δελφινάρια δημιουργούν μία ζήτηση για ζωντανά δελφίνια τα οποία συλλαμβάνονται από ελεύθερους πληθυσμούς κατά τη διάρκεια αιματηρών κυνηγιών. Όσα δεν επιλέγονται για τα δελφινάρια, σφάζονται για το κρέας τους. Η πρωταρχική οικονομική κινητήρια δύναμη όμως για τη σφαγή των δελφινιών, είναι τα πολλά εκατομμύρια που προσφέρουν τα θαλάσσια πάρκα, γεγονός που παρέχει στους αλιείς τους πόρους για να πραγματοποιήσουν και τη σφαγή για το κρέας τους. «Αυτή είναι η οικονομική υποστήριξη της σφαγής. Αυτή είναι η αμοιβή τους». Οι ιδιοκτήτες των ενυδρείων, πληρώνουν μέχρι και $ 150.000 ανά ζώο.

Τα δελφινάρια θέλουν να πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει τίποτε κακό στο να χρησιμοποιούν ζώα που γεννήθηκαν σε αιχμαλωσία. Είναι επιτακτική ανάγκη όμως να εξετάσουμε την ηθική και εκπαιδευτική αξία της αναπαραγωγής των δελφινιών σε αιχμαλωσία. Αυτά τα ζώα φυλακίζονται για όλη τους τη ζωή μέσα στις ίδιες πληκτικές δεξαμενές. Χωρίς να έχουν βιώσει ποτέ τα βασικά στοιχεία της φύσης, Δεν έχουν νιώσει ποτέ τα κύματα της θάλασσας, τον ήλιο και τη βροχή, τα φυσικά ένστικτά τους να επικοινωνήσουν, να καταδυθούν και να αναζητήσουν την τροφή τους καταπιέζονται και οδηγούνται σε συμπεριφορές όμοιες με αυτών που αιχμαλωτίστηκαν. Δεν πρόκειται ποτέ να κολυμπήσουν σε μια ευθεία γραμμή για όσο διάστημα επιθυμούν, ούτε θα είναι ποτέ σε θέση να χρησιμοποιήσουν την ταχύτητά τους, την ευφυΐα, το σόναρ, και την αίσθηση της συνεργασίας για την αναζήτηση της τροφής τους. Είναι κάποια πλάσματα που έχουμε δημιουργήσει για τη δική μας διασκέδαση, και δεν έχουν καμία θετική εκπαιδευτική αξία.

Υποστηρίζοντας κάθε είδους ζωολογικών κήπων, τσίρκων ή ενυδρείων ενθαρρύνουμε τη σύλληψη ή την αναπαραγωγή σε αιχμαλωσία ελεύθερων ζώων τα οποία παραμένουν φυλακισμένα το υπόλοιπο της ζωής τους.

Ο μύθος της ευαισθητοποίησης και της δελφινοθεραπείας

Καθώς το κοινό ευαισθητοποιείται όλο και περισσότερο για ζητήματα καλής διαβίωσης των ζώων, οι ζωολογικοί κήποι και τα ενυδρεία προσπαθούν απεγνωσμένα να δικαιολογήσουν την εκμετάλλευση των ζώων σε δημόσιες εμφανίσεις και προσπαθούν να παραπλανήσουν τον κόσμο, υποστηρίζοντας ότι στοχεύουν στην εκπαίδευση του κοινού, την ευαισθητοποίηση ή ότι η επαφή με τα δελφίνια ή αλλιώς δελφινοθεραπεία (Dolphin-Assisted Therapy - DAT) έχει θετικά αποτελέσματα σε άτομα με νοητικές ή σωματικές δυσκολίες, τα οποία όμως αποδεικνύονται εντελώς ανυπόστατα.
Η πλειοψηφία των ζώων σε αιχμαλωσία που χρησιμοποιούνται σε τέτοιου είδους παραστάσεις, προσφέρουν περισσότερο διασκέδαση στους θεατές και ελάχιστες πληροφορίες σχετικά με την καταγωγή, τη βιολογία, την οικολογία και τη διατήρηση των ζώων, εμφανίζοντάς τα σε αφύσικες συνθήκες να κάνουν κόλπα για το κοινό. Αντί να παρέχουν εκπαίδευση, τα προγράμματα αυτά διδάσκουν το κοινό ότι είναι αποδεκτό να κρατάμε άγρια ζώα σε αιχμαλωσία για τη δική μας διασκέδαση.

Η Dr. Lori Marino, νευροεπιστήμονας που έχει ασχοληθεί με τα δελφίνια, σε πρόσφατη μελέτη της αναφέρει ότι "δεν υπάρχει κανένα αδιάσειστο στοιχείο μέχρι σήμερα που να αποδεικνύει ότι οι ζωολογικοί κήποι και τα ενυδρεία προωθούν αλλαγή στάσης ή ότι εκπαιδεύουν τους επισκέπτες, παρά τους ισχυρισμούς για το αντίθετο".

Οι επιστήμονες δηλώνουν επίσης ότι δεν υπάρχει καμία αποδεδειγμένη επιστημονική εγκυρότητα στην δελφινοθεραπεία. "Παρά την εντατική προώθηση της δελφινοθεραπείας προς το ευρύ κοινό, τα αποδεικτικά στοιχεία ότι επιφέρει βελτιώσεις στα βασικά συμπτώματα κάθε ψυχολογικής διαταραχής είναι μηδενικά’’.

«Οι υποστηρικτές της δελφινοθεραπείας (Dolphin-Assisted Therapy - DAT) υποστηρίζουν την αποτελεσματικότητά στη θεραπεία ασθενών με κλινικές διαταραχές και ασθένειες που κυμαίνονται από αυτισμό και επιληψία μέχρι καρκίνο και AIDS. Ωστόσο, δεν υπάρχουν επιστημονικά στοιχεία που να τεκμηριώνουν τους ισχυρισμούς αυτούς. Αντιθέτως επιστημονικά στοιχεία δείχνουν ότι η δελφινοθεραπεία (DAT) σχετίζεται με ενδεχόμενους κινδύνους για τον άνθρωπο και τα δελφίνια. Η ανθρώπινη βλάβη μπορεί να περιλαμβάνει άμεση ζημία από την επιθετική συμπεριφορά έως αυξημένη πιθανότητα βακτηριακής, ιογενούς, μυκητιασικής λοίμωξης. Η βλάβη στα δελφίνια περιλαμβάνει τη σύλληψη από τη φύση, το χωρισμό από τις οικογένειές τους, και τον εγκλεισμό, τα οποία μπορεί να οδηγήσουν σε σοβαρό στρες ή και προδιάθεση να δράσουν επιθετικά.»
http://www.delphinschutz.org/dokus/Marino_Lilenfeld_Discussion_paper_on_DAT.pdf
Πολλοί άνθρωποι έχουν υποστεί δαγκώματα, μώλωπες, εκδορές, γδαρσίματα και σπασμένα οστά ως αποτέλεσμα της κολύμβησης με δελφίνια. Δεν είναι λίγες οι φορές που ζώα σε θαλάσσια πάρκα παρουσίασαν ταραγμένες και επιθετικές συμπεριφορές υπό τις αγχώδεις συνθήκες αιχμαλωσίας και της αναγκαστικής αλληλεπίδρασης με τους ανθρώπους.

Αλλά το πιο εκπληκτικό και πιο δριμύ κατηγορητήριο της δελφινοθεραπείας προέρχεται από το ίδιο το πρόσωπο που την ανέπτυξε. Η Dr Betsy Smith, η οποία κάποτε πίστευε ότι τα δελφίνια μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για τη θεραπεία παιδιών με ειδικές ανάγκες, αναθεώρησε τις απόψεις της δηλώνοντας: «Πρόκειται για μάλλον παραπλανητικές πρακτικές από ιδιοκτήτες δελφινάριων και προγραμμάτων κολύμβησης με δελφίνια. Στο επίκεντρο όλων αυτών των προγραμμάτων θεραπείας είναι η εκμετάλλευση ευάλωτων ατόμων και ευάλωτων δελφινιών.»

Το 2003 η Dr Betsy Smith έγραψε ότι, "Αυτό που έγινε σαφές ήταν το αν αυτό που κάναμε δικαιολογεί την αιχμαλωσία των δελφινιών» ενώ σε μία άλλη δημοσίευση αναφέρεται:"To πρωταρχικό κίνητρο όλων των προγραμμάτων αιχμαλωσίας δελφινιών είναι οικονομικό".

Συνοπτικά λοιπόν, τόσο η πιο πρόσφατη επιστημονική διερεύνηση αλλά και η ιδρύτρια της δελφινοθεραπείας καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχουν στοιχεία που να δείχνουν ότι η δελφινοθεραπεία παρέχει επιπλέον πλεονέκτημα από κάθε άλλου είδους «ευχάριστης» εμπειρίας. Ακόμη όμως επιχειρήσεις συνεχίζουν να φυλακίζουν δελφίνια και να ισχυρίζονται την αποτελεσματικότητα αυτής της αποκαλούμενης «θεραπείας» απευθυνόμενοι σε απελπισμένους γονείς.

Παρόλο που δεν υπάρχουν στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι η δελφινοθεραπεία παρέχει κάποιο σημαντικό όφελος για τους ανθρώπους, υπάρχει πλούτος αποδεικτικών στοιχείων για τη ζημία που επιφέρει στα δελφίνια η αιχμαλωσία τους.

Εκπαίδευση
Η εκπαίδευση των δελφινιών συχνά διαστρεβλώνεται εσκεμμένα από τη βιομηχανία θαλάσσιων πάρκων καθώς ισχυρίζονται ότι τα δελφίνια εκτελούν την παράσταση επειδή τους αρέσει. Αφήνοντας νηστικά τα δελφίνια μερικοί εκπαιδευτές τα εξαναγκάζουν σε αφύσικη συμπεριφορά, εκτελώντας «κόλπα» για το κοινό.
Ο Ric O’ Barry μας αποκαλύπτει τα μυστικά της εκπαίδευσης: «Όταν βλέπουμε ένα δελφίνι έτοιμο να ευχαριστήσει και να κάνει ότι του ζητήσει ο εκπαιδευτής, δεν είναι επειδή το θέλει. Είναι επειδή πεινάει. Ναι, τα δελφίνια εκτελούν κόλπα επειδή έτσι τρέφονται. Ένα από τα πρώτα πράγματα που μαθαίνει ένας εκπαιδευτής για τα δελφίνια είναι ότι δεν εκτελούν αμέσως τα κόλπα αν δεν είναι πεινασμένα. Αυτός είναι ο λόγος που τρέφονται κατά τη διάρκεια του σόου. Οι εκπαιδευτές σφυρίζουν και τους πετούν ένα ψάρι κάθε φορά που κάνουν κάτι σωστά. Και ξέρουν τι πρέπει να κάνουν, διότι έχουν εκπαιδευτεί ότι έτσι θα φάνε. Στην πραγματικότητα, συχνά ξεκινούν την παράσταση μόνα τους όταν πεινάνε. Οι εκπαιδευτές αποκαλούν τη μέθοδο αυτή "θετική εκπαίδευση’’ ή ΄΄ανταμοιβή." Από την πλευρά των δελφινιών όμως, αυτό είναι στέρηση τροφής. Εάν τα δελφίνια κάνουν κάτι λάθος δε θα υπάρξει ‘’ανταμοιβή’’ ψαριών.»
Οι επισκέπτες δεν συνειδητοποιούν ότι το πολυδιαφημιζόμενο χαμόγελο των δελφινιών «δεν αντικατοπτρίζει τη συναισθηματική τους κατάσταση». Είναι απλά το σχήμα του στόματός τους.

Όταν η Κάθυ, ένα από τα δελφίνια που έπαιζε τον Flipper πέθανε στα χέρια του O’ Barry (εκείνος πιστεύει ότι αυτοκτόνησε), τότε συνειδητοποίησε ότι η αιχμαλωσία και η εκπαίδευση των δελφινιών για να κάνουν ανόητα κόλπα είναι λάθος και έκανε σκοπό της ζωής του να σταματήσει τη σφαγή και την αιχμαλωσία τους.
«Πολλοί λίγοι άνθρωποι βλέπουν την αιχμαλωσία ως πρόβλημα» λέει ο O'Barry. «Τα δελφίνια δείχνουν να γελούν, η μουσική παίζει, ο ήλιος λάμπει, όλοι φαίνεται να περνούν καλά. Αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι έτσι».
Αναγκάζουμε τα δελφίνια να κάνουν ανόητα πράγματα, που ποτέ δεν θα έκαναν στη φύση, γιατί διασκεδάζουμε να κυριαρχούμε στα ανυπεράσπιστα μέλη ενός άλλου είδους. Το χειρότερο όμως είναι, ότι διδάσκουμε στα παιδιά ότι είναι εντάξει να μη σεβόμαστε και να κοροϊδεύουμε ένα από τα πιο καταπληκτικά πλάσματα. Ο νόμος το επιτρέπει αυτό, επειδή υποτίθεται ότι έχει εκπαιδευτικό χαρακτήρα. Αυτό όμως είναι αστείο! Αλλά το αστείο είναι για εμάς. Αυτά τα αξιολύπητα δελφίνια σε αιχμαλωσία, φορώντας αστεία καπέλα και πηδώντας μέσα από στεφάνια, δεν έχουν καμιά σχέση με τα δελφίνια σε ελεύθερη κατάσταση.
Και το πιο θλιβερό είναι ότι επιτρέπουμε στη βιομηχανία της ψυχαγωγίας, όχι μόνο να μετατρέπει ένα πανέμορφο πλάσμα σε παρωδία, αλλά τους επιτρέπουμε να κερδίζουν από αυτό.
Τι συμβαίνει με τα δελφίνια, όταν το σόου τελειώνει και όλοι φεύγουν; Τα περισσότερα δελφίνια δεν κάνουν τίποτα. Απλά μαραζώνουν στα δεξαμενή και να περιμένουν για το επόμενο σόου, την επόμενη φορά που θα φάνε.

Η νοημοσύνη των δελφινιών

Οι επιστήμονες που μελετούν την υψηλή νοημοσύνη των δελφινιών, ισχυρίζονται ότι τα δελφίνια είναι τα δεύτερα πιο έξυπνα πλάσματα στον κόσμο μετά τον άνθρωπο, ώστε ότι θα πρέπει να αντιμετωπίζονται ως "μη ανθρώπινα πρόσωπα’’, ενώ θεωρούν ηθικά απαράδεκτο να τα φυλακίζουμε σε ψυχαγωγικά πάρκα ή να τα σκοτώνουμε για τροφή. Έρευνες δείχνουν ότι οι εγκέφαλοι των δελφινιών έχουν πολλά βασικά χαρακτηριστικά που συνδέονται με την υψηλή νοημοσύνη. Τα δελφίνια έχουν διαφορετικές προσωπικότητες, ισχυρή αίσθηση του «εγώ» και μπορούν να σκεφτούν το μέλλον. Έχει επίσης καταστεί σαφές ότι είναι «πολιτιστικά» ζώα, πράγμα που σημαίνει ότι νέες μορφές συμπεριφοράς, μπορεί γρήγορα να αντιγράψει το ένα δελφίνι από τον άλλο.

Τα δελφίνια δεν ήρθαν εθελοντές κλόουν στον κόσμο μας. Αιχμαλωτίστηκαν με βία και βρέθηκαν σε μια βιομηχανία όπου πρέπει να κάνουν ανόητα κόλπα για να διασκεδάζουν οι άνθρωποι, ώστε να μπορέσουν να παραμείνουν ζωντανά.

Η βιομηχανία θαλάσσιων πάρκων πρέπει να πάψει να παραπλανεί το κοινό και να εκμεταλλεύεται απελπισμένους και ευάλωτους γονείς παιδιών με ασθένειες, υποστηρίζοντας ότι η επαφή με τα δελφίνια έχει θεραπευτικές ή εκπαιδευτικές ιδιότητες θέλοντας να δικαιολογήσει την αιχμαλωσία των δελφινιών.
Είναι σαφές ότι δεν υπάρχουν ισχυρές επιστημονικές αποδείξεις για να τεκμηριώσουν τον ισχυρισμό αυτό αλλά ακόμη και αν υπήρχαν, θα μπορούσε αυτό να δικαιολογήσει το πραγματικά υψηλό τίμημα που πληρώνουν τα δελφίνια για την επιθυμία μας να είμαστε κοντά σε αυτά; Θα ήταν ηθικά αποδεκτό να φυλακίζουμε τα δελφίνια καταστρέφοντας έτσι τη ζωή τους, σε μια προσπάθεια να βελτιώσουμε τη δική μας;

Για περισσότερες πληροφορίες:

http://www.captiveanimals.org
http://www.endcaptivity.org
http://www.savejapandolphins.org/educate.php
http://www.wdcs.org/index2.php
http://www.wspa-usa.org/pages/317_dolphin_swim_programs.cfm
http://www.wspa.org.uk/Images/159_the_case_against_marine_mammals_in_captivity_english_2009_tcm9-8409.pdf#false

http://news.bbc.co.uk/2/hi/americas/8535618.stm

http://www.youtube.com/watch?v=T920IdkhPOU
http://www.youtube.com/watch?v=5Af67qv5Dzg
http://www.youtube.com/watch?v=kI6TSf1XEac

Φιλοζωικές οργανώσεις έστειλαν επιστολή διαμαρτυρίας για το δελφινάριο στους αρμόδιους φορείς। Μπορείτε να τη δείτε εδώ.

Tom Regan - Ο φιλόσοφος των ζώων

Η πράσινη διατροφή του δεν «γυρίζει την πλάτη» μόνο στο κρέας και το ψάρι, αλλά απαγορεύει ακόμη και τα γαλακτοκομικά προϊόντα. Πριν από σαράντα χρόνια, μέσα σε μία μέρα ασπάστηκε τον βεγκανισμό (veganism), το κίνημα της αυστηρής χορτοφαγίας που υποστηρίζει ότι όλα τα ζωικά προϊόντα και παράγωγα είναι αποτέλεσμα της κακομεταχείρισης των ζώων. Από τότε δεν συνοδεύει το λιτό γεύμα του ούτε με ένα κομματάκι τυρί και η αβγοθήκη του ψυγείου του είναι πάντα άδεια!

Ο Αμερικανός φιλόσοφος Τομ Ρίγκαν, επίτιμος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας, όπου δίδαξε για τριάντα τέσσερα χρόνια το μάθημα της Ηθικής, παραδέχεται ότι είναι δύσκολο ξαφνικά ο κόσμος να αλλάξει διατροφικές συνήθειες.

Ωστόσο, ο πρωτοπόρος ηγέτης του κινήματος για τα δικαιώματα των ζώων ελπίζει πως κάποια μέρα οι άνθρωποι θα καταλάβουν πόσο σημαντικό είναι να ζουν σε αρμονία με τη φύση και τους κατοίκους της. Και ίσως τότε, όπως λέει, οι χορτοφάγοι σταματήσουν να είναι μειοψηφία!

Στα είκοσι βιβλία και τα εκατοντάδες δοκίμια που έχει γράψει πρεσβεύει ότι τα ζώα έχουν αξία, είναι «υποκείμενα μίας ζωής» και δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται ως μέσα για την ολοκλήρωση του ανθρώπου.

Το 1983 δημοσιεύοντας το ριζοσπαστικό βιβλίο «Η υπόθεση για τα δικαιώματα των ζώων» ταρακούνησε την επιστημονική κοινότητα με τα φιλοζωικά επιχειρήματά του, απέσπασε εγκωμιαστικές κριτικές και καθιερώθηκε παγκοσμίως ως ο φιλόσοφος των πλασμάτων που δεν έχουν φωνή.

Μέσα στις σελίδες του βιβλίου εξετάζει τι είναι ηθικό και δίκαιο, καταλήγοντας σε συμπεράσματα που πολλοί θεωρούν ακραία. Αναφέρει ότι πρέπει να σταματήσει η κτηνοτροφία, η σφαγή των ζώων για ανθρώπινο όφελος, το εμπόριο γούνας, αλλά και η χρήση πειραματόζωων στην επιστήμη.

Η «Espresso της Κυριακής» συνάντησε τον Τομ Ρίγκαν και τη σύζυγό του Νάνσι, προσκεκλημένους του συλλόγου ΠΟΦΥΖΩ (Πολίτες για τα δικαιώματα της Φύσης και της Ζωής), σε ξενοδοχείο στην Πλάκα λίγες ώρες πριν από την ομιλία του στην εκδήλωση «Ανθρωποι - Ζώα - Φύση» που έγινε στις 24 Ιουνίου στην Ελληνοαμερικανική Ενωση.

Παρ’ όλη τη φανερή κούραση και το τζετ λαγκ από την πολύωρη πτήση, ο Αμερικανός επιστήμονας μίλησε με όρεξη για τους κανόνες ηθικής απέναντι στα πλάσματα της φύσης. Επανέλαβε μάλιστα τα λόγια σοφίας του Ινδού στοχαστή Γκάντι, ο οποίος είχε πει πως η μεγαλειότητα ενός έθνους κρίνεται από το πώς εκείνο χειρίζεται τα ζώα του.

«Πολλοί πιστεύουν ότι είμαστε ανώτερο είδος επειδή έχουμε τη λογική. Εγώ δεν είμαι σίγουρος. Θα έλεγα απλώς ότι είμαστε διαφορετικοί από τα ζώα. Εκείνα τρέχουν γρηγορότερα από εμάς, κολυμπούν πιο γρήγορα ή πετούν» είπε αναλύοντας τη θεωρία του και πρόσθεσε: «Η μοναδικότητα που λέμε ότι έχουμε ως λογικά όντα μας φορτώνει με βαριές ευθύνες απέναντι στα ζώα. Δηλαδή, ένα λογικό ον πρέπει να κατανοεί ότι είναι λάθος να εκμεταλλεύεται τα άλλα πλάσματα».


«Ο νόμος είναι με το μέρος του εκμεταλλευτή»

Οπως αναφέρει στα βιβλία του ο υποστηρικτής των αδυνάτων, «η ολοκλήρωση του ανθρώπου εξαρτάται και από την ικανότητα του να πράττει ηθικά, οπότε ο άνθρωπος οφείλει να σέβεται και όσους δεν έχουν τη δυνατότητα να ζητήσουν τον σεβασμό».
Σύμφωνα με τον ίδιο, σοβαρό πρόβλημα είναι πως ακόμη και ο νόμος είναι με το μέρος του εκμεταλλευτή των ζώων. «Τα πειραματόζωα υποφέρουν μια φρικτή ζωή, αλλά αυτό είναι νόμιμο. Τα μωρά της φώκιας εξοντώνονται για τη γούνα τους, όμως ο νόμος είναι με το μέρος του εκτελεστή».

Κλείνοντας τη συζήτηση τον ρωτήσαμε ποιο είναι το όραμά του. Εκείνος με τη σειρά του χαμογέλασε και απάντησε ότι ονειρεύεται έναν κόσμο όπου τα ζώα δεν θα αποτελούν αντικείμενο εκμετάλλευσης αλλά, αντίθετα, ο ρόλος τους θα είναι να ζουν ελεύθερα και να κρατούν συντροφιά στον άνθρωπο.

πηγή: http://www.espressonews.gr/default.asp?pid=79&la=1&catid=1&artid=1018428&pg=4

Ο πασίγνωστος ηθοποιός Σαμ Νηλ, στο χορό του...χασάπη και η ελεεινή προπαγάνδα για το κόκκινο κρέας!

Αυτή τη φορά το παράκαναν!!!!
Και εννοώ στη βλακεία και την ανευθυνότητα!!

Ο Συνδέσμος Κρέατος και Κτηνοτροφίας της Αυστραλίας (Meat and Livestock Association) στις νέες του διαφημίσεις για την προώθηση του κρέατος, αυτή τη φορά το παράκανε!

Χρόνια τώρα με μία άθλια διαφημιστική εκστρατεία και αγνοώντας την καταστροφή του περιβάλλοντος από την σύγχρονη κτηνοτροφία, αγνοώντας τα προβλήματα υγείας που προκύπτουν από την κατανάλωση κρέατος καθώς και την άθλια μεταχείριση των ζώων καλεί του καταναλωτές να τρώνε κόκκινο κρέας 3 – 4 φορές την εβδομάδα!!!!!!!!!!!!!

Το σλόγκαν τους: "red meat - we are meant to eat it" και "red meat - amazing food".

Και πρωταγωνιστής των διαφημίσεων? Ο πολύ γνωστός ηθοποιός Sam Neil!!
Οι διαφημίσεις του MLA φαίνεται όμως ότι δεν πείθουν κανέναν πια, ούτε ακόμη και τους ίδιους τους κρεατοφάγους, καθώς μία πολύ γνωστή δημοσιογράφος η Jill Singer η οποία δεν είναι καν χορτοφάγος σε άρθρο της κατηγορεί το Σύνδεσμο Κρέατος και Κτηνοτροφίας της Αυστραλίας ότι λέει ψέματα στις διαφημίσεις του!!!!

Και η Jill γράφει σε μία από τις μεγαλύτερες εφημερίδες της Αυστραλίας!!! Τη Ηeraldsun.
Η Jill δίνει μαθήματα δημοσιογραφίας, θάρρους και υπευθυνότητας!
Η Jill γράφει:
«Η δήλωση ότι το κόκκινο κρέας αποτελεί βασικό μέρος της διατροφής μας είναι ένα ψέμα. Είναι πιο σημαντικό μέρος για τη διατροφή ενός σκουληκιού, παρά για τη διατροφή του ανθρώπου!!!!».
Και συνεχίζει:
«Όσο και αν μου αρέσει να τρώω κρέας, δεν μου αρέσουν οι ανοησίες , και οι διαφημίσεις του Συνδέσμου Κρέατος και Κτηνοτροφίας είναι για πολλά χρόνια τώρα γεμάτες ανοησίες.»
Που νομίζουν ότι απευθύνονται??

Ο Σαμ Νηλ όσο καλός ηθοποιός κι αν είναι γελοιοποιείται χωρίς να πείθει κανέναν, ούτε καν τους λάτρεις του κρέατος!

Δεν έχουν πάρει χαμπάρι ότι ο κόσμος έχει μπουχτίσει από βλακείες! Δεν έχουν πάρει χαμπάρι ότι ζούμε την εποχή της πληροφόρησης και τέτοιες αηδίες δεν περνάνε πλέον τα ηλίθια και επικίνδυνα μηνύματα τους?

Ακολουθεί το άρθρο της Jill Singer:
http://www.news.com.au/heraldsun/story/0,21985,25753275-5000117,00.html

« Γιατί απεχθάνομαι τη νέα διαφήμιση του Σαμ Νηλ για το κόκκινο κρέας; Επιτρέψτε μου να σας εξηγήσω».

Ως καταναλωτής τη βρίσκω παραπλανητική. Ως γυναίκα τη θεωρώ προσπάθεια για πατρονάρισμα . Και ως οπαδός του Σαμ Νιλ τη βρίσκω απογοητευτική!
Σε περίπτωση που δεν έχετε ακούσει, μιλάμε για τη νέα τηλεοπτική διαφήμιση του Συνδέσμου Κρέατος και Κτηνοτροφίας της Αυστραλίας (Meat and Livestock Association).
Ο Σαμ Νιλ κάνει παρέα με έναν ουραγκοτάγκο, τον Dennis και του εξηγεί ότι πρέπει να τρώμε κόκκινο κρέας για να εξελίσσεται το μυαλό μας!!!!
Τότε ο Sam και ο Dennis αρχίζουν να χορεύουν το χορό του...χασάπη!
Ο διευθύνων σύμβουλος του Συνδέσμου, David Thomason προβλέπει ότι η διαφήμιση αυτή θα έχει μεγάλη επιτυχία στους καταναλωτές, και θα βοηθήσει στη μετάδοση του μηνύματος ότι «οι άνθρωποι είναι φτιαγμένοι να τρώνε κόκκινο κρέας»!!!!!
Όσο και αν μου αρέσει να τρώω κρέας, δεν μου αρέσουν οι ανοησίες , και οι διαφημίσεις του Συνδέσμου Κρέατος και Κτηνοτροφίας είναι για πολλά χρόνια τώρα γεμάτες ανοησίες.
Έχουμε δει τον Σαμ Νιλ να μας εξηγεί ότι η επιθυμία για κόκκινο κρέας είναι ενστικτώδης συμπεριφορά, ότι το κόκκινο κρέας είναι διατροφικά ανώτερο από το κοτόπουλο και ότι το κόκκινο κρέας αποτελεί βασικό μέρος της ανθρώπινης διατροφής.
Οι Sam Kekovich και Laurie Lawrence είναι άλλοι δύο τύποι που έχουν πληρωθεί για να μας πασάρουν παρόμοια σκουπίδια.
Δεν υπάρχει τίποτα καινούργιο στην προπαγάνδα του MLA: το κόκκινο κρέας έχει συνδεθεί από καιρό με τον ανδρισμό. Ως εκ τούτου και η διατροφική εξέλιξη για τα πλήθη: βοδινό κρέας για τους άντρες και κοτόπουλο για τις κυρίες.
Ακόμη και τώρα, όταν οι περισσότεροι από εμάς «κυνηγάμε» το φαγητό μας στα ράφια του σούπερ μάρκετ, ο MLA θέλει να μας κρατήσει παγιδευμένους στο μακρινό παρελθόν.
Χρησιμοποιώντας παραδοσιακούς τύπους ανδρών να μας λένε ότι χρειάζονται το κρέας, το MLA στέλνει ένα μήνυμα στις γυναίκες της Αυστραλίας. Γνωρίζει ότι οι γυναίκες εξακολουθούν να διαχειρίζονται το «καλάθι της οικογένειας» - και κάνουν τις περισσότερες αγορές - και είναι δουλειά τους να φροντίζουν τους άντρες.
Η πραγματικότητα όμως είναι ότι αντιμετωπίζουμε πολύ μεγαλύτερα προβλήματα από την μεγάλη κατανάλωση κόκκινου κρέατος παρά από τη μικρή κατανάλωσή του.
Η δήλωση ότι το κόκκινο κρέας αποτελεί βασικό μέρος της διατροφής μας, είναι ένα ψέμα. Είναι πιο σημαντικό για τη διατροφή ενός σκουληκιού παρά για τη δική μας.
Υπάρχουν πολυάριθμες μελέτες που αποδεικνύουν ότι άλλα τρόφιμα όπως τα ψάρια είναι ανώτερη μορφή πρωτεΐνης από το κόκκινο κρέας.
Ο MLA περνάει ύπουλα το μήνυμα στις διαφημίσεις του, ότι το κόκκινο κρέας είναι απαραίτητο τρεις!!!! έως τέσσερις!!!! φορές την εβδομάδα για μία καλή διατροφή, και σίγουρα ο πραγματικός σκοπός του δεν είναι η μείωση της κατανάλωσης .
Ο πραγματικός σκοπός του είναι η αύξηση των πωλήσεων του κόκκινου κρέατος. Τελεία και παύλα.
Επίσης ενοχλητικό είναι ότι Σαμ Νηλ επιτρέπει στον εαυτό του να εξευτελίζεται τόσο πολύ για το οικονομικό κέρδος.
Ο Sam Neill είναι αγρότης, καθώς και υπέροχος ηθοποιός. Εκτρέφει ο ίδιος χοίρους και κοτόπουλα, τρούφα, σαφράν και «Pinot» σταφύλια. Οι δικές του γεωργικές πρακτικές δείχνουν μια προτίμηση στις βιολογικές και βιώσιμες μορφές παραγωγής.
Το μικρό αγρόκτημά του όμως, απέχει πολύ από τον τρόπο με τον οποίο παράγεται το μεγαλύτερο μέρος του κρέατος που καταναλώνουμε.
Η παχυσαρκία, ο διαβήτης, οι καρδιακές παθήσεις και ο καρκίνος είναι πολύ σοβαρά θέματα – καθώς επίσης η καλή διαβίωση των ζώων και η καταστροφή του περιβάλλοντος, και αυτά απαιτούν αλήθεια στη διαφήμιση.
Εάν θέλουμε να κάνουμε το σωστό για τις οικογένειές μας, θα πρέπει να δώσουμε ένα σκληρό μάθημα στο Σύνδεσμο Κρέατος και Κτηνοτροφίας (MLA) και ένα γερό κτύπημα στην αγορά κόκκινου κρέατος για όσο χρονικό διάστημα κρατήσει αυτή η ελεεινή διαφήμιση.»

Οι νέες διαφημίσεις με τον Sam Neil:
http://www.themainmeal.com.au/REDMEATAmazingFoodNutrition
http://www.themainmeal.com.au/REDMEATAmazingFoodWakeUp

http://www.mla.com.au/TopicHierarchy/Marketing/DomesticMarketing/Consumer+Campaigns/Red+Meat.+We+were+meant+to+eat+it.htm

Οι προηγούμενες διαφημίσεις με τον Sam Neil:

Ad Eat Red Meat Sam Neil Dancing
http://www.youtube.com/watch?v=_9SuABGeeb8

Ad Eat Red Meat Sam Neil library
http://www.youtube.com/watch?v=eBhdqrdN4zg&feature=related


Sam Neill "Instinct" Red Meat Ad
http://www.youtube.com/watch?v=hNWB6Vq18xc


Sam Neill "Chicken" Red Meat Ad
http://www.youtube.com/watch?v=AFyIgiEhOK0

Και κάπου αλλού ο Philip Wollen γράφει:
‘Μόνο ένας παθολογικά ηλίθιος θα μπορούσε να σκεφτεί ότι αυτή η τρέλα μπορεί να συνεχιστεί’

Η ξηρασία σε βιβλικής αναλογίες. Τα ποτάμια στεγνά. Το νερό που απομένει εξακολουθούμε να το σπαταλάμε σε άχρηστα και απάνθρωπα εκτροφεία ζώων.
Εξακολουθούμε να καταναλώνουμε τα σαπισμένα σφάγια, να γινόμαστε παχύτεροι κάθε μέρα, να σμπαραλιάζουμε τους προϋπολογισμούς υγείας.
Η βιομηχανία κρέατος, δημιουργεί περισσότερες εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου από τις μεταφορές. Η γαλακτοβιομηχανία δηλητηριάζει με τα απόβλητά της τα ποτάμια και τους ωκεανούς, σκοτώνοντας την υδρόβια ζωή και δημιουργώντας Νεκρές Ζώνες.
Η Αυστραλία έχει το χειρότερο ρεκόρ εξαφάνιση ειδών στον κόσμο.
Έτσι λοιπόν, ενώ η βιομηχανία ζώων θα συνεχίζει τη λεηλασία και οι αυτοκαταστροφικοί καταναλωτές θα συνεχίζουν τον ηλίθιο εθισμό τους στην κατανάλωση νεκρών ζώων, η Αυστραλία θα επικρατήσει ως η Παγκόσμια Πρωταθλήτρια στη Βλακεία!!

http://www.vegetarianweek.org/index.php?id=44703